
میدانستم باید از دانشکده بزنم بیرون. به خودم گفتم، زن، درست است پریود شدی و حالت خوش نیست. کمی راه برو.

میدانستم هوا گرم است و مارها و مارمولکها، لای چمنهای دانشکده زیست میکنند. به خودم گفتم زن، گرما برای کمرت خوب است. برو یک جا بنشین.

میدانستم که از هر سوراخی یک بار گزیده میشوی و بار دوم، تکرار رنج است. به خودم گفتم زن، عبور کن از آدمهای مسموم و روابط رندوم.

میدانستم به گاه کمخوابی، بیحالی، هورمون بالایی و رژیم سخت، بیشتر منفی میبافم. به خودم گفتم زن، از سه فیلتر رد کن این افکار مضطربکننده را. ۱. شواهدی داری برایشان؟ ۲. آیا فکر کردن بهش به حال تو یاری میدهد؟ ۳. آیا فکر کردن بهش به آیندهات نور میدهد؟ اگر نه، بده کوچه.

میدانستم که سی و چند روزی بیشتر در این استیت ندارم. به خودم گفتم زن، دست از ملامت خویش بکش و بگذار زمان درمانش کند.

میدانستم که از این زندگی و فرصت یک باره، شادی میخواهم و آرامش و امنیت. به خودم گفتم زن، رهاش کن بره.