
یکی از استادهای دانشگاه، دیشب، دیر وقت، بهم ایمیل زده بود و با کلام ناخوش، یادآوری کرده بود جانمانم از ددلاینها. نگران وسواسی درونم، افتاد به هول و ولا!

الکی لبخند پهن زدم به اضطرابم که بکش بیرون سر جدت، صبح چهارشنبهای. زندگی همینجوریاش هی میذارتت رو ویبره.
چهارشنبه است و باز! ما اتاق تدوینیم. گرسنهایم و نهار امروز ساندویچ تن ماهی خواهد بود.

حال، صدای مرا از اتاق بغلی تدوین دارید. در این اتاق، روزهایی که اوضاع بپیچد، تراپی میکنم. روزهایی که کمرم خسته است دراز میکشم، گاهی جلسه میروم، گاهی هم مثل امروز، از تکرار مکررات فیلمم پناه میبرم به این خلوتی رندوم. در را میبندم.

موزیکی پلی میکنم. صدای دیالوگ بازیگرانم از دو اتاق ان طرفتر شنیده میشود و من تصویرشان هم، از حفظم.
پروسهی فیلمسازی مستقل، به خودی خود، جنونآمیز هست. این که از عدم بیافرینی و مدام تخیل کنی که چطور حرف بزنند، چه بگویند و چه طور رفتار بکنند.

حقیقتن چنان جنونامیز بود نوشتن و قدم برداشتن در این بحران، که سر سوزنی دلتنگش نمیشوم. مثل دوران نکبت بلوغ و آن اندوه ابدی که پر بود از صدای فریدون فروغی و بکاستریتبویز و گریه.

شاید کمی دلم برای سر صحنه بتپد ولی نهایتن دیگر نمیخواهم چهار تا سمت کلفت کلیدی تهیهکننده نویسنده کارگردان و انتخاب بازیگر با من باشد.
نمیکشم.

قبلن هم گفتم. الان دلم میخواهد یک سیو بزرگ از دنیا بگیرم. چیزی به شکوه تمام شدن کنکور و حد فاصل ثبتنام دانشگاه و شروعش.

این عکس را مامان برای تولدم گذاشت. نوجوانی تخماتیک. برود برنگردد.

روزهای دم فارغالتحصیلی. برود برنگردد.

چقدر عر زدم، غر زدم. اه.

تمام شو دیگر ای تابستان داغ کشدار سراسر مسوولیت.