
آدمیزاد بندهی عادت است.
من بندهی صبح. بندهی آن دمام که از پلهها پایین میآیم، فیلتر قهوهساز را پر میکنم. گلدانها را آبی میدهم و در آن میانه، فکر میکنم برای شروع روز چه موزیکی گوش بکنم.

من بندهی آن دمام که عادت، مرا میراند. عادت مرا میکشاند به نوشتن چند خط یا قصهبافی.

من بندهی آن دمام که ساقی گوید، یک جام دگر و من نتوانم.

خوش آمدین به شب ۶۶۲!
امروز، از آن روزهایی این که بر حسب عادت، تا ظهر، در لباس راحتی میگردم. تا ظهر هی قهوه میخورم و آنقدر یللی تللی میکنم که دلم برای کار کردن تنگ شود و هیجان زده شوم و برگردم به بازی.

امروز میخواهم خرق عادت کنم.
به عادت، خرق عادت میکنم.
به عادت یک کولی عاشق، بهترین گوشوارههایم را برمیدارم.
به عادت یک مهاجر خانه به دوش، قرصهای تاریخ مصرف گذشته را دور میریزم که کولهبار سبک کنم.
به عادت یک مسافر سبکبال، گوشههای کابینت و فریزر و یخچال را هدف میگیرم. ته قوطی رب، باقی پنیر فتا، کنسرو نخود، برنج سوشی. هیچ چیز را دور نمیریزم که خوردنی باشد، میپزم و در روزگارم جا میدهم.
هی شهریار.
میدونستی با تموم اطواری بودنم، پرنسس درون لوسم و آرتیست بازیگوشم، عاشق برنامهریزی و پروژههای گندهام؟ عاشق لقمههای بزرگتر از دهنم، مردهای چهارشونهی قدبلند و حرف زدن جلوی یک استادیوم آدمام؟

چهل روز توی این خونه دارم و این استیت. هه!