
هر دو رویم زندگی را پیشه کردند. آن سوی مبارز منطقی جنگجو و آن سوی نرمتن پراحساس.
من در این قالب تن، با محدودیت مکان، زمان، جبر وجود و هر آنچه مرا شکل میدهد، احساس میکنم، تصمیم میکنم و خودم را از نقطهای به نقطهای دیگر میرسانم.

نگاه کن. نگاه میکنم. به پنج سال پیش. اولین بهارم در امریکا. عینکی که گم شد. گوشوارههایی که سنگین بود و دیگر نپویدمشان. کت جینی که همراه من است و کیفی که شد ساک ورزش.
از دار دنیا فقط و فقط پذیرش لیسانس میخواستم. هه! پنج سال بعد است و من، میدانم این شهرزاد، که آن روز دم ساحل، بوی قهوه در دماغش بود و اقیانوس، چقدر دور است.

بهار کووید. آخرالزمان و شروع هزار و یک شب. چرا شروع کردم؟ قصه میگفتم که بدانم روزها را دارم میشمارم و جلو میروند. چرا ادامه دادم؟ چون جایی برای عقبگرد نبود. باقی غبار بود.
چقدر گریه کردم. چقدر خندیدم. چقدر به تنهایی با تنهایی در دل تنهایی تاختم. برای شهریار رویایی قصه میگفتم و دل قوی داشتم که عشق را مییابم. یافتم؟ نچ.

عشق مرا یافت؟ هه! زهی خیال باطل.
راستش را بخواهی شهریار، دیروز در تراپی بحث عشق و عاشقی شد و من باز یادم آمد چقدر، به چه جرقههایی از امید، دل بستم و حالا، منطقم، چنان یکهتاز است که برایم عجیب است روزگارانی میتوانستم دوست بدارم.

من عاشق فیلمام شدم. جان و وقت و احساس گذاشتم و کلی عشق گرفتم. از بازیگرانم، همکارانم و حالا. تنها عشقی که برایم مانده شهریار، قصهی من است.
قصهی کارگردانی که به زبان دوم نوشت، خلق کرد، هدایت کرد و حالا تدوین میکند.

وقتی این عکس را دیدم، از خندهی خودم، خوشم آمد. نه مثل این که زندگی هنوز خوشگلیاشو داره.
در جواب دوستی که پرسید چه شد هزار و یک شب؟
میگویم، من شهرزاد، قصه میگویم زنده بمانم.