
اولن شما رو مهمون میکنم به این عکس رندوم که داشتم برای مادرم میفرستادم، ملوس باشم، خدمت شما.
مسالتن، نوربالا در رانندگی در ایران به چه معناس؟ تا جایی که خاطر شریفم هست، «بیشرافت بکش کنار، دارم میام روت» یا «من چیزی واسه از دست دادن ندارم، میکشی کنار یا بکشم روت» یا صحبتهایی از این دست، با تم، حق تقدم را بده!
در خارج باستانی، که بنده تشریف دارم، به معنای، «بیا بهت راه میدم» یا «نترس دیدمت»
خلاصه که فارغ از زبون مادری، لهجهی غلیظ جنوب امریکا و علایم راهنمایی رانندگی، این یکی هم باس مدنظر میداشتیم کد غلط ندیم به اهل خیابون.

جان و جوانیام را کشیدم به جیم. دوازده دقیقهای آن و آف دویدن. بیست دقیقهای هم پارو زدم. بیشتر حوصله نکردم ولی خب، پس از هفتهی پرشکوه هجوم غنچههای پر تلاطم هورمون، فرصتی شد برای بالا بردن ضربان قلب و دقایقی امیدواری مطلق.

ولی خب، حد فاصل پلهی بالا تا پایین، نصف دوپامینی که زدم پرید و اخمالو، سوار ماشین شدم به دنبال یک خوشه موز، روغن زیتون، شیرینکنندهی قهوه و بنزین.
بلی، گلهای کوچک توخونه. زندگی یه نفری، بیرونش ژیگولانسه و توش، باهاس بجنبی، همه چی سر جاش بمونه.

نشستم در دیتینگ اپ و با این امامزاده فک زدم. این آقا، جایزه امی برده، سه فیلم سینمایی ساخته و حالا در یک مدرسه فیلم در شهر ما، مدرس است. فک و فک.
دقت بفرمایید مستطیل بنفش منم. سوال کلیشهی دنبال چه هستی را پرسیدم و خدا میداند کجای مغزش فرمان داد F word را وسط بندازد.
F
همان به همان معنای فاک کلاسیک است و هم نمرهی رد شدن.
اهل کاخ که انگلستانی دادند، مطلب را درک میکنند. نهایتن خاک بر سر این سیستم مخزنی. مرد، به خودت بیا. خیر سر سینماگری. یه دیالوگی، چه بدونم لاس فرهنگیای، دست هم را در سالن سیاه سینما گرفتنی چیزی. چیه بابا دلمان چسید.
ته همه چیز ساده مشخص است. یا غذا است، یا پول یا همخوابی یا تاییدیه برای تراماهای کودکی.
میماند چطور بازی کردن.
والله!
چه شد فکر کردم امشو مجدد قصه بگویم:
ویدیویی دیدم در اینستاگرام، در باب تغییر. که بازگشت از ته چاه، شکل این فیلمهای سینمایی نیست که مونتاژ تند هستند و کات کات کات سکانسهای موفقیت کاراکتر و تصمیمات درخشان، را ببینی.
زندگی واقعی، کلی درجا زدن، بیحوصلگی و کلافی دارد.

بپذیریم، که پذیرش آغاز صلح است.