
این از هفتسین مینیمال من.
زیبا، کوچک، شخصی.
اولین جرعهی قهوهی اولین روز تقویم شمسی را به سر میکشم و ساعت ۸:۳۶ است. دوست داشتم ۶:۳۰ بیدار شوم، آلارم گذاشتم ۷، تا ۷:۳۰ پیچیدم و حالا با طراوت دوش سر صبح و قهوه، سعی میکنم مخم را بندازم در مسیر نوشتن یک مقاله دو صفحهای برای اپلای یک کار.
به خودم قول دادم، شب یک عالمه بخوابم.
دایی مسافر ایران است، تمام روز، مشغول تدوینم. در آن میانه میخواهم چند نامهی کاغذی بنویسم برای خانواده.

یک قلمفرسایی بفرماییم، بریم پای لپتاپ
این قافلهی عمر…اهم اهم. برگه اشتباه دادند. عذر میخوام.
«شهریار
امسال قول دادم، هر روز با خودم مهربان باشم.
خالصانهترین و متواضعترین قصهها را بگویم.
زندگی را در هدف خلاصه نکنم.
مدام ببخشم.
و عشق بورزم»
به منقول بده، امسال همدیگر را پیدا میکنیم. سیصد و شصت و هشت شب را اگر بگویم، در این ۱۴۰۲ و همه را بخوانی، قول میدهم، سیزده به در سال آینده، با هم برویم دشت.
کدوم دشت و اینا نپرس دیگه. دو دقیقه رمانس خرج کنیم.