
در خارج دور، اصلاح انگلیسی است« I cried my eyes off »
من فهمش میکنم «چشمانم را گریه کردم».
دایی عید میرود ایران. این ششمین عید یا پنجمین عید است. برای خانواده خرید کردم. سایز لباس این را بپرس، رنگ پیراهن دیگری را بیاب. از آن طرف، مامان دارد برایم گوشواره مروارید و توگردنی فیروزه میگیرد. صبح، وسط وزن پسته و رنگ ماتیک ۲۴ ساعته، زدم زیر گریه. گفتم دلتنگم. خسته شدم. این کادوبازیها مسخره است. خاک بر سر امریکا و قوانین تخمیاش.

چه خاک به سر امریکا بشود یا نه، مسوولیتهایم مرا فرا میخواند. از راه کلاس، نهار با سارا فیلمبردارم، با کاپ قهوه برگشتم در اتاق تدوین.
امروز، به یک باره احساس میکردم ۲۴ ساعت کم است و این حجم را هر قدر هم خرد کردهام، نمیتوانم تمامش کنم.
مثل چی؟
مثل اینکه، دنیام را میخواهم عوض کنم، ناتوانم. زیاد است. چجوری؟ من یک نفرم. یک نفر. با چقدر توانایی مگر؟
صدایی از آن ته مه ها گفت، خودت خواستی. خودت طلب میکنی. خودت، این قوانین را تنظیم میکنی. بعد وحشت میکنی، نشود.
اگر فیلم تمام نشود، اگر کار درست نیابم؟ اگر بشود ده سال و مامان بابا را نبینم؟ اگر، بدنم قوی نشود؟ اگر مشقهایم بماند سرم؟ اگر نتوانم پول بسازم؟
اگرها، نتوانستنها، و نشدنها، دست هم را گرفتند، دورهام کردند. من نشسته بودم وسط. آنها میخوانند، دختره اینجا نشسته، گریه میکنه، زاری میکنه، افتخار من، پرتقال من، یکی را بزن، از برای من.
نشدنها، شدند معنای زندگانیم. دوست داشتم شب نخوابم. پنج صبح بروم جیم. تا ده که با رایان ادیتور قرار دارم، بدوم، کار اپلای کنم. موز و کاهو بخورم. ادیت کنم. شب برگردم، پنج ساعت بخوابم، باز بپرم. بدوم.
با این توقعات، خودم را رنج دادم.
رنج میدهم.
رنج فریاد زدن تو نمیتوانی سر خودم.
هول کردم؟ چرا؟ تهش چی؟
از چه ترسیدم؟ کافی نبودن؟ ترس از شکست؟
وقتی میگویم، فوقش نمیشود، عصبانی میشوم که ببین خودت هم اعتقاد نداری. چه دریایی است ساختی که خودت هم جرات شنا کردنش را نداری.
قلبم تند میکوبد. غمگینم. دارم میرم پیادهروی.

شب شد وبه یاد قدیم، قصهی امروز را تکه تکه با احوالات مختلف نوشتم. پیادهروی تمام شد. روزتمام شد. آفتاب برفت و اندوهم سر نیامد.
خستگی، فشردگی و کمی سرب یخ در دلم.
میدانم بخشی از این غم، هورمونهای این ماه است که جابجا شدند.میدانم بخشی از این کلافگی، مشق زیاد است و توقع ماورایی از خودم. میدانم بخشی از این گریه، دلتنگی رسوب کردهای است، که با دیدن پوست دست مامان، که رنگ ماتیک مطلوبش را برایم فرستاده بود، در وجودم تکان خورد.
اشک، از لای سایهی آبیام میریزد. ساعت ۱۲ شد و میدانم سیندرلا باید بخوابد. پنج ساعت تدوین پیش رو دارد و کلاس و مغز آرام میخواهد.
میدانی شهریار، امروز، قرار بود کار اپلای کنم سر صبحی، ولی به جایش گریه کردم و دلتنگی خونواده.
ظهرطور، به خودم گفتم زن. وقت کم داریم، نشستی این وسط گریه میکنی؟
کجای مسیر را کج رفتم که به جان مهاجرم غر زدم که به جای کاریابی، دلش تنگ شده؟
کجای ذهن منطقیام، احساساتم را در قفس کرده که امور درجریان هجرت را، اولویت بخشیدم به حال دلم؟
امروز، دوستی گفت، نگران اقامتی؟ فکر ازدواج برای اقامت نداری؟ جواب دادم، این همه راه را قوی ماندم و باقیش را.
دل قوی دار، قشنگم. دل قوی دار.
گریه هم بخشی از مسیر است ننه.
حالا که چهار دقیقه از نیمه شب گذشته، خستهتر از اینم گریه کنم. فقط میخواهم برگردم به همان چرخ همیشگی. چرخ دویدن و احساس نکردن.