
بر من وشما مبارک. روزمبارزه برای برابری. این روز، بر تمام زنان جهان و همهی برابریخواهان شاد باد.
برویم دنبال حکایت چند زن:
زن اول: این روز، برایم یادآور این است چقدر زن بودن سخت است و بریکاپهایم سخت بود. هشت مارچ را به یاد بحرانهای عاطفیام جشن میگیرم.
زن دوم: محمد، پیامبر مهربانیهاست. او زنها را دوست داشت و بهشان احترام میگذاشت. مثلن همین خدیجه…
زن سوم: شغلی که میخواستم را ندادند، شوهرم در فیسبوکش کنایه میزند به رییسمان. او کنار من است و مرا تنها نمیگذارد.
زن چهارم: من مردها رو دوست دارم، چه کاریه زنونه مردونهاش کردین.
زن پنجم: من روز دختر را جشن میگیرم، چون ازدواج نکردم.
زن ششم: جشن گرفتن ندارد. مال خارجیاست.
زن هفتم: برای من برابری مهم است. در هر شکل و اندازهای. به بهانهی هشت مارچ یا هر چیزی.
مطلب کوتاه که، این روز، یادآور اهمیت برابری است.
برویم سراغ حکایات خودمان

صبحگاهان، با دو کاپ قهوه و دو موز، روانهی اتاق تدوین شدم. میکوبیم، به نیت تراش الماس. میکوبیم، خردهریزههای حکایت را از دل فیلم بجوریم. میکوبیم، که بریزد آن زواید و جواهر حکایت بدرخشد.

وقتی جواهر شروع کرد به درخشش، از یاد نمیبرم. این روزهای طولانی در این اتاق تاریک را. این مبل را، که امروز، بالاخره ولو شدم و رایان ادیتور رفت کلاس و من بالای سر پروکسیها هستم. فکر میکنم به کار پیدا کردن، گیتار خریدن، راستگویی، اخلاقیات، قهوه، دمای کولر خانه، کمی آینده، کمی گذشته، مضرات مرور نفرت و از همه مهمتر، خویش.

پروکسیها در حال خروجی، من در حال ایگنور اضطراب آینده، تز فیلمام، منتظر من و ما در خال قصه گفتنیم.

فکر میکنم، کاش پتو بالشم را از پشت ماشین آورده بودم.کاش شغلم نهایی شده بود. کاش دوستان حقیقی بیشتری داشتم.
فکر میکنم کاش روز زن، مادرم پیشم بود. برای خودم هم گل میخریدم و او را هرگز ملاقات نمیکردم.
فکر میکنم کاش انقدر احساس خطر نمیکردم.