
تمرکز کردن را از مدیتیشن آموختم. از این که یاد بگیری، به اندازهی یک دم، و بازدماش، هوش و حواست را بدهی به تنفس. آسان به نظر میرسد؟ نه؟ آما، اهل فن دانند که از همین نفس است که زاده میشویم.
یاد گرفتهام، چندین ساعت، به یک کار بپردازم. میروم در آیزولیشن. چه اتاق تدوین، چه کتابخانه. چه گوشهی مبل خاکستری. دقت و دقت. توانستم یک پرتفولیوی آنلاین از تامام محصولات ویدیویی، فستیوالی، آموزشی و سینمایی بسازم. زیبا شد. شغل مال خودم است.

یاد گرفتم درمان دردهای روحیام مهم است. تراپی میکنم با انضباط. دردهایم را میشنوم، بازگو میکنم و پانسمان میکنم.

حالا، که ساعتی مانده تا نیمهشب و به شوق سحرخیزی و طعم قهوه زودتر به تخت آمدهام، فکر کردم چه چیزی خوشحالترم میکند؟ پول؟ یا او؟
پاسخ هیچ کدام است.هرچند که هر دو مرهماند.
چه چیز حالم را خوب میکند؟ فکر نکردن و تمرکز نکردن به نقاط سیاه، لکههای ننگ، شرمهای ریز.
تمرکز کردن به حال، پویایی و عبور.
آرامش، چیزی شبیه فاصلهی دو طوفان است.
به گاه طوفان میدانم و میتوانم حل بحران کنم و به گاه آرامش میانی، آما، باید زیست کنیم. زیستی صادقانه و شعفآلود. همین که چهار ستونم سالم است، کووید ندارم، ماسک نمیزنیم، سیاتیکام خوب شد، سرطانام کنترل شد، میگرن ندارم، الکل نمیخورم، سیگار نمیکشم، مشقهایم همه بیستاند، فیلم دارد خرده خرده ادیت میشود.
همین است جان جانان. اگر بچسبیم به آن نمرهی بد، درد آپاندیس، دادگاه جریمه رانندگی، سود ۱۲ درصدی وام، صدای غرغر موتور ماشین، دوربین شکستهی گوشی، صفحات نوشته نشدهی تز فوقلیسانس، قیمت دلار، نبودن دلدار، چربی دور شکم، کاری که نشد اپلای کنم، شرایط مهاجرتی، ذخیرهی مالی، قاشقچنگالهای ناقص داخل کابینت، گوشوارهی گمشده، رفیق سوخته، حرف مفت ممدآقا، کنایهی آشنا، تایر صاف عقبی ماشین، قرض و قوله، نامشخصی آینده، قطعهی گمشدهی پازل، پلان زخمی فیلم، سکانس جاماندهی بوسه و باقی نواقص و جرایم و جوارج و جوانب و جزایر و جراید…که دیگر برایمان زندگی نمیماند.
این زندگی، این فرصت کوتاه روی کرهی زمین، فقط و فقط، یک بار است.
به جز مرگ و بیماری لاعلاج، باقی فسانههایی هستند که از دنیای «کامل» برای خود ساختهایم.
زندگی، جای کج و معوجی است عزیز دل.
هر چقدر زودتر قبولش کنیم، بیشتر لذت این دم مسیحایی را میبریم.
شهریار
جانکم
میبوسمت، با پیراهنی کج، قلبی سولاخ، چشمهایی خسته، عضلات کمر مچاله از ورزش و کلهای پر از پلانهای تیکه دوزه شده.
شهریارم
مرا ببوس،
به گاه مهتاب پشت ابر، روز شنا و ساحل بارانی، قرار سوشی و رستوران در دست تعمیرات، سفر جادهای و ماشین پنچر، وعدهی تدوین و کابل جامانده.
مرا ببوس.
کج.
معوج.
به عشق جاده کرج.