
دیروز، میخواستم حکایت صفحهی سفید را بگویم، چنان حرف تو حرف شد و دیت و بوسه و قهوه و سوشی، مطلب پاک از خاطرم رفت.
هر روز، یک صفحهی تمیز و سفید است. اگر از روز و هفته قبل خطکشیاش کرده باشیم، که فرمی هست که هدایتمان کند که چطور و کجا وقتمان را بگذرانیم. ساعت ۱۰ برویم باشگاه، ۵ بعداز ظهر با دوستی قرار داریم یا تامام روز قرار است در کتابخانه باشیم.

من سالها با انگیزه خودم را میچرخاندم. در طولانی مدت، پاسخ نگرفتم و مدتی است، شیفت کردهام به دیسیپلین. کارها را در قالب هفتگی باید انجام بدهم. حالا انگیزه هم که میشود دخیل کرد.
دیشب که شنبه عصر بود، با خواهر پای تلفن بودیم و هر دو به این رسیدیم که چقدر نِرد هستیم. عصر شنبهای، من هنوز سر کار بودم و از اپلیکیشن کار اکادمیکم حرف میزدم، او از مشقهای کلاسش. دمی مکث کردیم که، ااا، زندگیای آن بیرون در جریان است که ملت، میروند سفر، رستوران، کلاب، پسر/دختر بلند میکنند، همدیگر را قال میگذارند یا به هم میچسبند و ما، هنوز در حال کوششیم.
زیر متناش، چنین است که ما چقدر خوبیم. ولی با همهی احترام به سختکوشی، همهی ما محتاج تفریحیم.

گم نشوم. صفحهی سفید.
ببینید قشنگها، صبح، که چشمانمان را باز میکنیم و هوشیاری و درک به وجودمان برمیگردد، به چه فکر میکنیم؟ اولین افکار ما چیست؟ دُم کدامشان را بگیریم؟ مگه جز این است که «هر چیز که در جستن آنی، آنی»
همین است دیگر.
مثلن، صبح من بیدار شدم، اول تصویر یک کلانتر سوپر جذاب با کلاه کابویی تگزاسی در سرم آمد. بعد فکر کردم اپلیکیشن اپلای کار نصفه ماند، بعد فکر کردم دمای خانه را چطور با همخانه صحبت کنم. بعد به قهوه فکر کردم. به این که نهار چه کنم. به لامپ سوختهی ماشین که دیشب دیدم. به مشقم که باید تا شب بفرستم. به تدوینگرم که پول بیشتر میخواهد.
کدام را دنبال کنم؟ کدام مهمتر است برای صبح که میخواهم صفحهی سفیدم رو شروع کنم.
«یک نفر پاسخی برای شما در ویرگول ارسال کرد»

ولی من، پریدم تو ویرگول.
من با این پیام، هر روز صبح کوک میشوم میآیم ویرگول. گاه پاسخ به وجدم میآورد - آن پیامهایی که خوانندگان متن را خواندهاند، چه دوست داشتند چه نداشتند، ملاک شنیده شدن قصه است- میپرم در ویرگول، با چشمهایی که دنبال گوش شنوا هستند و شما را پیدا میکنم.
این روزها را دوست دارم. چون احساس میکنم، شب قبل، قصه را در قابلمه داد نزدهام و گوش شنوایی، شنیدش.
فنجان سوم قهوهام و مشقم و اپلیکشن کار منتظرم است. ساعت ۴ نهار، از فروشگاه بیرون میزنم، نهار میخرم، بنزین و چراغ ماشین. برمیگردم به شهرم که مشقم را تامام کنم و ماجرای دمای خانه را حل کنم.
این از صفحهی سفید من.
ای زندگی، که هنوز خوشگلیاتو داری، یه کار محشر بنداز دومن ما.