
نگاهم نگران است. مقدار زیادی اضطراب، مقدار قابل قبولی تپش قلب و یک دنیا طول دادن!
من آدم خلاق و داستانسرایی هستم. از کاه، کوه میسازم. از عدم، قصه میسازم. از هیچ، روایت میآفرینم.
حالا، با این همه کمالات، فرض بفرمایید، نگران آینده هستم. مغزم چه میکند؟
رشتهای میبافد، کلفت، از بهگاورداریهای تامام زندگی، با طعم زندگی مهاجرون، عدم قطعیت شیوهی زیست یک هنرمند مستقل، با چاشنی خودتخریبی.
زمین و زمان را، وصل میکنم، نتیجه میگیرم نمیتوانم. بعد تامام سناریوهای نشدن را، ردیف میکنم و از انجام امور روزمره جا میمانم. بعد با هدفگیری روابط عاطفی، چشمانداز مالی و کاغذبازیهای رنجآور هجرت، نتیجه میگیرم، شکست در پیش است.
آنقدر این شکست، محکم و پررنگ و قطعی است، که از انجام هر حرکتی که ممکن است در موفقیت را باز کند، سر باز میزنم و در چرخهی تئوری بحران، شنا میکنم.
شنا هم که خب، بلد نیستم و در همین استعاره هم غرق میشوم. با ریهای پر از نافرجامی.

اینجا، وقتی است که داشتم برمیگشتم ایران، پنج سال پیش.
میدانم اگر به این دختر هدفون به گردن بگویم، هرآنچه خواستی، ساختی. عشق میکند. آما، نمیدانم به این شهرزاد چه بگویم آرام بگیرد.
مگر آدم چقدر توان عاطفی افکار بد دارد؟ دنیا تمام نشده که. برم کمی آب بخورم، شاید قلبم آرام گرفت.

فریاد.
ششصد قصه نوشتم از ششصد ماجرایم.
از ششصد روز این روزگارانم.
مضطربم.