
چند ساله با بنفشه رفیقیم؟ از سال 87، از امتحان جغرافیای شهری. بنفش مقنعهی طوسی پوشی بود و با شال قرمز و آبی. ایستاده بود دم دانشکدهی فارابی. داشت غوغا میکرد بیایید همه متحد شویم و امتحان ندهیم. به نشانه ی اعتراض که 80 صفحه جزوه شب آخر برایمان فرستادهاند.
من امتحان جغرافیا را دادم، همین طور نانوک و گلی. از آنجایی که جغرافیای شهری، پیشنیاز واحدهای زیادی بود، بنفشه در دردسری جدی افتاد و قربانی وحدت صنفیای شد که هیچ وقت شکل نگرفت.
بنفشه بچه تهران بود. باقی ما بچه شرستان. "ه" به اشتباه حذف نشده، شرستان. من بچه شرستانی بودم و بخشی از من، بابت بزرگ شدن در فضای شهرستان توسعه نیافته بود و دوستی با بنفشه مثل آشنایی با دنیای جدیدی بود.
بنفشه اولین مدل عکاسی من شد. دوربین کنون اف تی بی مرا یادتان هست؟ با همان دوربین اولین عکسهایم را گرفتم. بنفشه زیبا بود، هست. آن روزگاران جوانتر هم بود و از ابراز خودش جلوی دوربین نمیترسید. من هم آرتیست تازهکاری بودم که هیچ چیز مثل رفیق پایهای که با خودش در صلح باشد مرا به هیجان نمیآورد.
اولین فتو رمانی که کار کردم، (البته نمی دانم اسمش فتو رمان بود یا نه)، دست های اولین مدل عکاسیم، بنفشه، در حال رول کردن سیگار بود. سیگار معمولی. اگر آن سال ها بیشتر از هفتهای دو بار در چمن های خانه هنرمندان نشسته ، یا کافه هنر در قهوه زده باشید این مد سیگار دستپیچ یادتان هست دیگر؟
بنفشه مراحل سیگار پیچیدن را نشان داد. دو هفته بعد تصمیم گرفتم به انجمن عکاسی شهرمان بپیوندم. جلسهی اول رفتیم و عکسهای سیگار پیچیدن را در جلسه نمایش دادند.
جماعت، چپ چپ ما را نگاه کردند. من عکاس، بنفش مدلم، نانوک و گلی همراهانمان را.
هفتهی بعد ریختند خوابگاه دختران دانشکدهمان را جستجو کردند، به دنبال چی؟ مواد مخدر و سیگار.
تلاش برای آوانگارد بودن، همیشه قربانی میگیرد.
آیا وقتی شهرزاد برای شهریار از بوی اقاقیا و کوچههای بغداد قصه میگفت، از ترس، سر و ته حرفهایش را میزد؟