
ما یاد گرفتهایم که چهره ی عمومیمان مهم است. میدانیم که در چه زاویهای عکس بهتری از صورتمان میتوانیم بگیریم یا چه هشتگی پای پستمان بگذاریم تا ما را باهوش، بامزه و نکتهسنج نشان بدهد.
چهرهسازی و طراحی شخصیت در فضای مجازی کار سختی نیست. کمی خوشذوقی و اندکی خلاقیت میتواند ما را به تصویر ذهنیای که دوست داریم نزدیک کند. اصلن چرا راه دور بروم. همین قصههایی که من هر شب مینویسم، ابراز آن بخشی از من است که دوست دارم با مخاطبان فرضی همزبانم به اشتراک بگذارم. طوری بنویسم که اگر روزگاری شخصیتهای قصه، که از قضا همگی بر اساس اسم و هویت واقعیاند، مسیرشان خورد و نگاهی به ماجرا انداختند، رغبت کنند خودشان را تا پایان روایت دنبال کنند.
وقتی من در "بیو" صفحهام بنویسم عکاس، نقاش، آرتیست، دکتر، مادر، متاهل، خردادی دو آتشه و یا اهل کاشان، تعریفی از خودم ارائه کردهام. گاه آدمها دچار تصویری میشوند که از خودشان ساختهاند و خود حقیقیشان را از یاد میبرند. جملهای خواندم که "اگر واقعن هنرمان برایمان جدی است، باید دربارهی آفرینش آن جدی باشیم، نه این که دیگران ما را هنرمندی جدی بدانند." دوباره بخوانیدش.
اگر من، خودم را دوستدار طبیعت میدانم، اعلام هر روزه و مداوم آن به دیگران، کیفیت رفتاری مرا ارتقا نمیدهد. اگر من دوستدار طبیعتم، زباله بازیافت کنم، آدامسم را در کوچه خیابان رها نکنم که خوراک خفگی پرندگان بازیگوش نشود. اگر زمین را دوست دارم، با ماشین در اتوبانها چرخ نزنم و بنزین نسوزانم و از کیسههای پارچهای برای خرید استفاده کنم.
این جمله را هم جایی شنیدم "شخصیت واقعی شما آن چیزی است که در خلوتتان هستید، نه در جمع"
خود واقعی، آن وجود منحصر به فردی است که وقتی بدون تماشاچی به گذران زندگی مشغول است. مجموعهی رفتارها و ارزشهایی که در تنهاترین و خلوتترین لحظاتمان بروز میدهیم. فضای مجازی، فارغ از تمام حسنها و عیبهای نهان و آشکارش، توهمزاست. توهم شخصیتی که ساختهایم و باور آن،. بدون کوشش به نزدیک شدن به ارزشهایی که از آن دم میزنیم، تهدید بزرگی برای خودشناسی و پذیرش وجودمان است.