
قدرت واقعی، دانش است. از چه کسی نقل قول میکنم، نمیدانم! شما فرض بگیر هیتلر، یا چارلی چاپلین یا حتی یک جملهی دزدی از گروه تلگرامی صحبتهای حکیمانه.
دانش، برای هر کسی تعریف متفاوتی دارد. خانمی در جمع آشنایانمان، منصوره خانم، عاشق اطلاعات عمومی بود. از هر جنس و شکل. ماجرایی که تعریف میکنم برمیگردد به سالهایی که هنوز، دفتر تلفن، به شکل کاغذی، استفادهی روزانه داشت. ما و منصوره خانم و چهل نفر دیگر از فامیل و آشنایان، در مهمانی بزرگی شرکت کرده بودیم. صاحبخانه، تازه از پروسهی نفسگیر شام سرو کردن آزاد شده بود و داشت همزمان ظرفهای کثیف و باقیماندهی غذاها را به کمک چند نفر داوطلب سر و سامان میداد. من و منصوره خانم هم در آشپزخانه بودیم.
منصوره خانم، دفترچهی تلفن و خودکار را از کیفش بیرون آورد. من میدانستم که صاحبخانه تا چند دقیقهی دیگر در دردسری عمیق خواهد افتاد. چطور؟ صاحبخانه مشغول شمارش پیمانههای چای بود. منصوره خانم رفت جلوتر و وسط شمارشش پرسید. "توی رولت گوشتت چی گذاشته بودی؟" هم رزا منتظمی میداند، هم مرحوم نجف دریابندری، هم مانیکای فرندز. که نمیشود این طوری دستور غذا داد، آن هم رولت گوشت. صاحبخانه با بزرگواری گفت، منصوره خانم سر فرصت برایتان میگویم. اما منصوره خانم، بسنده نکرد، اصلن دغدغهاش دستور غذا نبود، دریافت اطلاعات بود. این که احساس کند در حال اضافه کردن چیزی به صندوقچهی محفوظاتش است. نگاهی به اطراف انداخت و در این مکث کوتاه، صاحبخانه فرصت کرده بود تا قوری چای را با آب جوش پر کند و چند دانه هل بریزد و بگذاردش دم. منصوره خانم پرسید، چند تا هل واسه چقدر چایی؟
سندرم بی قراری است؟ اصلن این اختلال لیست شده است؟ میل یه جمع آوری بی پایان. تلاش برای گردآوری همه چیز و هیچ چیز.
اگر دانش، مثل سرکشیدن پادزهر باشد، اطلاعات پراکنده، جرعه جرعه قورت دادن سم خالص است.
من از فوتبال خیلی نمیدانم، حقیقتن از ورزش خیلی نمیدانم. همینطور از پزشکی، ستارهشناسی و مکانیکی. اطلاعات اولیهی سطحی. میدانم در این عمر محدود، نمیتوانم از همه چیز بخوانم و تمام قلهها را همزمان فتح کنم. پس نمیجورم، خرده دانش و جویدهی پاورقیها را. سندرم منصوره خانم، خطرناک است. همه چیز و هیچ چیز دان، چیزی به اسم اقیانوسی به عمق یک اینچ.