
Sat, Apr 2, 2016, 5:37 AM
با كوله پشتي هجده كيلويي بر دوش سفرم را شروع كردم. تمام وسايلي كه ممكن بود نياز داشته باشم! عينك زاپاس، هداياي كوچك براي دوستاني كه به خانه هايشان مي روم، تبلتم براي كپي كردن عكس ها، بلوزهاي راحت، سيم كارتهاي مختلف براي كشورهايي كه سفر ميكنم، شامپوي فسقلي و خميردندان و حوله كوچك سبك!
در ونيز و پاريس مدام كوله را بر دوش ميكشم و غر ميزنم آه لعنتي! چقدر سنگين است! چرا از دستش خلاص نميشوم!
در فرودگاه پاريس اجازه نميدهند كوله را داخل كابين ببرم و از آنجا كه پرواز تا مادريد دو ساعت است بدون برداشتن هيچ چيز، حتي كيف دستيام كوله را به بار مي دهم! در آخرين لحظات فلاسك قهوه ام خودش را از زيپ كناري بيرون مي اندازد. شبيه نشانه است! با كيف پاسپورت، هدفون، موبايل و عينك طبيام و فلاسك قهوه در دست وارد اسپانيا ميشوم! نوار فلزي ميچرخد و جمعيت منتظر چمدان به دست سالن فرودگاه را ترك ميكنند!
كولهام در پرواز گم شده است! نميدانند كجاست و نميدانند چقدر سخت است اسپانيا را اينطوري چرخيد!
به صورت غريزي زندگي را از نو شروع ميكنم! مسواك و بلوز و جوراب مي خرم! وسايلم را در يك كيسه كاغذي مي گذارم و حساب مي كنم چه چيزهايي حداقل هاي سفر است! موهايم را با كش يوروهايي كه در كيف پاسپورت است ميبندم! جيبهايم را ميگردم! هر چه همراهم باشد غنيمت است!
چند تا گير سر ميخرم و ماتيك! شارژر موبايل قرض ميگيرم و از دوست اسپانياييم كيف دستي! سيم كارت جديد مي خرم! دسته شكسته عينك طبيام را با چسب درست ميكنم موهايم را طوري ميبندم كه نوار پهن سفيد روي دسته معلوم نشود! ساعت مچي خوابيدهام را نوازش ميكنم و تك لنگه گوشوارهام را يك روز در ميان گوش چپ و رأست مياندازم!
شبها به وسايلم فكر ميكنم! به عينك آفتابي جديدم، عطرم، به حافظه پر موبايلم كه براي گرفتن هر عكس جديد بايد عكسي ديگر پاك كنم!
آنچه خواندید، یادداشتی است که در میانهی سفری که با کوله آغاز شد و دست خالی تمام شد نوشته بودم. وقتی هنوز در میانه سفر بودم و خبری از کوله ام نداشتم.
تجربهی از دست دادن منابع، وسایل، دسترسی و هر آنچه به ما احساس رفاه و امنیت میدهد غریب است.
دیشب که گوشیم از کار افتاد و ملنگ دور خودم چرخ میزدم که چه کنم، باکس جیمیلم را چک کردم. آخرین سنگری که همیشه نجاتم داده و مراقبم بوده است. دوستی باوفا که در گوشه کنارش همیشه برایم پند و اندرز جاساز کرده است. امیدوارم بودم یادداشتهای اخیرم را در جیمیل بک آپ گرفته باشم، که نبود. چشمم خورد به این یادداشت و به خودم نهیب زدم پاشو دختر جان! پاشو و به یاد بیاور که تجربیاتت به تو چه آموخته. از دست دادن ابدی نیست، همانطور که مالکیت ابدی نیست، حال بد و خوش و وصل و قهر و اخم و لبخند هم نمیماند.
چه میماند از این تجربهی سفر؟ از این زیست؟ هر چقدر هم فکر کنیم برای راه های صعبالعبور آمادهایم، طبیعت زندگی است که به ما درس جدید میدهد شاید هم میخواهد آزمون بگیرد بداند هنوز به یاد داریم یا شعار میدهیم بلدش شدیم؟
در فیلمها مدام دیدهایم که قطبنما، رادیو، تلفن، سیگنال ماهوارهای در اقیانوس، جاده، بیراهه و فضا از کار میافتند. چه میماند برای رابینسون کروزوئه؟ خودش.