
تصویری که می بینید، دیوار اتاق کارم، سه سال پیش است. از آن جایی که در شرایط کنونی، حداقل وظایف و مسوولیت اجتماعی و غیر اجتماعی بر گردنم نیست، در یک رهایی و خلسهی منحصر به فردی به سر میبرم. گاه پر میشود از شادی و سرخوشی و گاه گیجکننده که پس روزگارم باید به چه بگذرد.
وقتی مهاجرت کردم، نقشهای زیادی که در زندگی ایفا میکردم را از دست دادم. شغلم، حرفهام، روابط خانوادگیم، روابط دوستانهام و شاید در نتیجه هویتم را. تا قبل از آمدن به این سرزمین همیشه آفتاب، من با وظایفم خودم را تعریف میکردم، پروژههایم، دستاوردهایم و قلههایی که فتح کرده بودم و نقشه راه مسیرهای بعدی. فکر میکردم زندگی همین است، همیشه درگیر، همیشه شلوغ، بی ذرهای استراحت مطلق.
"فراز" را از سال هشتاد و هشت میشناسم. میشود یازده سال. یازده سال هم عمری است. فراز، از شاگردان محبوب و با معرفت مدرسهی هیلاج بود و در یکی از سلسله اسباب کشیهای بی پایان دایی آشنا شدیم. پیچ و مهرهی کتابخانه، تخت خواب و میزها را باز کردیم.
فراز، در تمام سال هایی که در هیلاج کار میکردم، دو "غر" اساسی به من میزد. اولن که چرا با یک دست چند تا هندوانه بر می داری؟ یک جایی میبُری. فراز معتقد بود حجم مسوولیتی که من برای خودم تعریف میکنم و مدام فشار و کیفیت کار را بالا میبرم، برایم خطرناک است و یک جایی یا خودم از لحاظ روانی نمیتوانم ادامه بدهم، یا نه، کار را خراب میکنم و آبرو و اعتبار اسمم را به باد میدهم. پیشبینیاش تا جایی درست بود، من خسته شدم. از حجم مسوولیت و پاسخگویی. حالا شما در نظر بگیرید، برنامهی شلوغ روزانه کاریای که برای خودم ساخته بودم، که در آخرین پروژهمان، برگزاری جشنواره فیلم و تاتر، به هماهنگی و نظارت بیش از سی نفر آدم مشغول بودم، چقدر این زندگی سراسر خلوتی و کرختی برایم غریبه است. وصل نبودن و احساس رهایی متفاوت است.
این که به هیچ کس و هیچ چیز مسوول نیستی. این که تویی، با خلوتی بیکران و لابد بهانهای نیست که بتوانی سپر تنبلیها و ناکامیهایت بکنی.
من مسوول نیستم، من مسوول هیچ کس نیستم، من مسوول گلم هم نیستم. من مسوول خودمم. همین و همین.