
از دیشب روزهی سکوت گرفتهام. موبایلم خاموش است و لپتاپ در حال استراحت. روزهی سکوتی که گرفتم چه آدابی دارد؟ راستش را بخواهید همهاش را از خودم ساختم. احوالات آشفتهام را سنجیدم و فکر کردم به چه چیزی نیاز دارم؟ فرار؟ سفر؟ پنهان شدن؟ بستنی؟ پسته؟ آب؟
قرارم بر این شد که حرف نزنم، از موبایلم استفاده نکنم و موسیقی و پادکست گوش نکنم و به جز نوشتن این قصه، کار دیگری با لپتاپم انجام ندهم. اگر که شهریار چشم انتظار قصه نبود که این طرف ها پیدایم هم نمیشد. چه کنم که مامورم و شنگول.
وقتی من و برادرم، شروین بچه بودیم، مادرمان فن مخصوصی برای اسباب بازیهایمان داشت. ماشینها، عروسکها، قابلمهها و لگوها را دو دسته کرده بود. چند هفته با یک سری بازی میکردیم و وقتی شروع میکردیم به بهانهگیری و دلمان پر شده بود از اسباب موجود، مامان سطل دیگری میآورد و ما انگار، دوباره همه را هدیه گرفتهایم ذوق میکردیم که آخ! یادم نبود این را هم دارم.
الان هم اوضاع همین است. الان که لپتاپم را در اغوش کشیدهام، باید ببنید با چه شوقی دارم داستان تایپ میکنم. دلم برای بازی و اسباببازیم تنگ شده بود.
روزم را چه کردم؟ مفصل است و ساده. به موبایلم دست نزدم. صبحانه درست کردم، فکر کردم کاش موسیقی بود. ظرفها را شستم، دلم تلفن با مامان خواست. املت درست کردم، به حرف زدن با دوستانم فکر کردم. یادداشت نوشتم و هنوز ظهر نشده بود که بی قرار شدم یعنی چه خبر است؟ یعنی الان چه کسی با من کار دارد؟ چه کسی مرا فراخوانده است. هر چه روز گذشت، فاصله ی موبایل طلب کردنم هم طولانی تر شد.
برنامهای از پیش برای امروز نچیده بودم. میخواستم امتحان کنم، جریان سیال زندگی را. بی قید و شرطی را. میدانستم مقصدم طبیعت است. نمیدانستم به آفتاب ساحل، یا دم دریاچه، یا لب برکه. مجهز از خانه زده بیرون. دوربین، آب، قهوهی سرد، یک ظرف آجیل، یک ظرف پنیر و انگور، روغن آفتاب، بالش، کتاب، دفتر یادداشت و موبایل. به خودم قول دادم ساعت را چک نکنم تا زمان را احساس کنم. از موبایلم برای جهتیابی به مقصدم استفاده کردم و قطب نما، برای پیدا کردن غرب دریاچه برای بهترین زاویهی فیلم گرفتن از غروب.
روی شنها دراز کشیدم، آفتاب غروب را تماشا کردم و از انعکاس درختچهها در برکه عکس گرفتم. نشسته بودم لبهی برکه که یک ماشین تراک قرمز بزرگ پشت سرم وایستاد. مردی میانسال، آفتاب سوخته، با کلاهی که پرچم آمریکایش رنگش رفته بود. پرسید "هی، از چی عکس میگیری؟" من روزهی سکوت گرفتم، یک نفر هم وسط این خلوتم سر و کلهاش پیدا شده. جواب دادم "برکه" توی دلم خندیدم. ماشینش را نصفه نیمه نزدیک برکه پارک کرد، اما پیاده نشد. شروع کرد به حرف زدن از اینکه چند سال است عکاس است و لنز ماکرویش را اجاره کرده و با پسرش آمده بوده عکاسی و حالا پسرش یک پیام گرفته رفته به دوستش سر بزند و بیست سال پیش دوربینش کنون بوده است و حرف و حرف و حرف. من پا به پا میکنم بروم، منتظر نفسکش میان حرفهایش هستم که می گوید "اسمت چیه؟ میخوای دوربینم را ببینی؟"
تصویری که توصیف میکنم و نتیجهگیریم در لحظه، محصول کسری از ثانیه است، اما به هنگام توصیف به کلام، لغات تنبلترند.
دم غروب است. پارکی که برای روز سکوتم انتخاب کردهام، بزرگ است و اگر بخواهی بدبین باشی بی در و پیکر، اگر دلت قرص باشد که امن امن امن است. آما، در امنترین نقطهی زمین هم، شنل قرمزی نباید با غریبهها حرف بزند.
پشت سرم، برکه است. سمت راستم جادهای است که مرد میانسال، که خودش را گری معرفی کرد، از آن وارد شد. سمت چپم، ادامهی جادهای است که همان مسیر یک طرفه است. روبرویم اما، جادهای است که برای ماشینها ورود ممنوع است اما من پیاده گزش کردم و به اینجا رسیدم. ماهی و گربه شهرام مکری را دیدهاید؟ اگر دیدهاید که میدانید منظورم چیست، اگر نه هم که حیف!
ماشینها تک و توک رد میشوند. "اسمت چیه؟ میخوای دوربینم رو ببینی؟" جواب میدهم "شری، ولی دیگه دارم میرم" دستش را روی ته ریش تازه در آمدهی گلویش میکشد. اگر نشانههای زبان بدن را بشناسید، یکی از رفتارهای بدن مردان است، وقتی زنی را جذاب مییابند. نگران نیستم، همه چیز تحت کنترل است و من در یک فضای عمومیم. قصدم هم از نوشتم این قصه، نه ترساندن شماست، نه کولی بازی. یحتمل، اگر در این روزهی سکوت نبودم، ظاهر شدن این آدم، نه برایم غریب بود، نه ورود به حیطه ی بسیار شخصی امنم.
میگوید "اگر خواستی از موجها عکس بگیری، محوطهی شماره یک، بخش شمالیش عالی است، خلوت، نمای عالی" من، علیرغم تمام آشتیای که از صبح با جهان کردهام و سعی در رقص با انرژی مواج طبیعت دارم، علاقهام را به موجها از دست دادهام. میگویم "ممنون، روز خوبی داشته باشی" دمی مکث میکند و من میزنم به جاده ای که تابلوی ورود ممنوع دارد.