
تا حالا برای آیندهتان نامه نوشتهاید؟ مثلن، برای نسخهای از خودتان که یک سال، ده سال، پنجاه سال دیگر بخواندش. شبیه هک کردن ماشین زمان است، نه؟
آخرین روزهای سی سالگیم است. نامهای که قبل از تولد بیست و نه سالگی برای خودم نوشته بودم را خواندم. چند خطی وصیت و نصیحت بود و چند گوشزد که نگران چه چیزهایی نباشم. دو موردش هنوز کاربردی است بعد از دو سال. اولن که از تنهایی نترس. دومن که بهترین مربی، خودتی.
هیچ کس مثل خودمان، از تواناییها و نقاط ضعفمان آگاه نیست. بحث سر پذیرش وجودمان است. این که زندگی چیزی بیشتر از بازپرداخت قرضها و کم کردن وزن است. یاد گرفتهایم، مربی مالی خودمان باشیم یا وقتی دانههای اسمارتیز را مثل آجیل بالا میاندازیم، با خودمان دعوا کنیم. اما، کمتر یاد گرفتهایم، مهربان بودن با خودمان، از همه مهمتر است.
نامه نوشتن به آینده، فارغ از هیجانانگیز بودنش، یک قابلیت بینظیر دارد. به یاد آوردن این که " از کجا آمدهام، آمدنم بهر چه بود". وقتی با نسخهی گذشتهی خود، با مهربانی و انعطاف روبرو میشویم، میپذیریم. میپذیریم که در آن روزگاران، سطح درک و دریافت از محیط اطرافمان همان بوده و دست از انتقاد بی حاصل میکشیم.
من بیست و هشت ساله، از تنهایی میترسیدم. الان، از تجربهی خلوتنشینی لذت میبرم. اگر من توانستم به ترسم غلبه کنم، بخاطر شجاع بودن آن روزهایم نبوده است. من پذیرفته بودم که ترسیدهام و با ترسو بودنم کنار آمدم. توانستم، با خود آن روزگارانم با سازگاری مدارا کنم تا جرات حقیقیش را بیابد و بداند چقدر تواناست.
عکسی که بالا میبینید، از دومین حلقهی فریم دوربین آنالوگ کنون اف تی بی قدیمی من است. دوربین نازنینم، گوشهنشین اتاقم در تهران است. عکس را سال هشتاد و هشت گرفتهام. یازده سال پیش عمری است برای خودش. آن روزگاران، از عکاسی نمیدانستم و دوربین، اسباب بازی خلاقانهای بود که از صدای شاترش، دلم پر از شکلات و نوشابه میشد.
وقتی اولین حلقههای فیلمم را بعد از ظهور دیدم، تصمیم گرفتم کارم را به اشتراک بگذارم. چه شجاعتی مرا فرستاد دنبال نمایشگاه گذاشتن در تنها کافهی به اصلاح هنری همدان؟ نمیدانم. شاید پذیرفتن جدال ترس مدام قضاوت شدن و میل بی نهایت دیده شدن. عکسها را تهران در عکاسی افشین میدان ولیعصر چاپ کردم. بعد هم سوار اتوبوس شدم و رفتم تا چهارراه نبی اکرم، کوچه پس کوچهها را چرخیدم تا قابسازی را پیدا کردم و عکسها را برای شاسی شدن تحویل دادم.
اولین نمایشگاهم موفقیت آمیز بود؟ اگر دریافت نظر از عکاسان هم سن و سال خودم را به حساب بیاوریم؟ نه. اگر تایید گرفتن از بچههای آن انجمن عکاسیای که بار اول عکسهای سیگار رول کردن بهشان نشان دادم را دستاورد بخوانیم؟ نه. مورد حسادت و خشم دیگران بودن را تجربه کردم. هنرمندان تازه کار اطرافم، از من دلخور شدند، نه چون عکاس با استعداتری بودم یا تابلوهایم را بین پانزده تا سی هزار تومان فروختم. دلشان سنگین شد که من از ترسو بودن، نمیترسم.
کاش آن روزها برای امروزم، پندی داشتم. اما، آن چه مانده فایلهای عکس است و شوق خلق و ترس مدام. ترسی که از جایی به بعد دوستت میشود.
مسیر من تمام نشده و هر روزی که فرصت زیست و نفس کشیدن را دارم، جایی است برای بزرگ شدن.