ویرگول
ورودثبت نام
شهرزاد قصه‌گو
شهرزاد قصه‌گومن شهرزاد هستم. قصه گفتن را خوب بلدم. فیلم می‌سازم، عکس می‌گیرم و هزار و یک شب روایت می‌کنم. در حاشیه کوه الوند، همدان، محله‌ی جوادیه بزرگ شدم. الان ساکن شهری کوهستانی در قلب غرب وحشی هستم.
شهرزاد قصه‌گو
شهرزاد قصه‌گو
خواندن ۳ دقیقه·۷ سال پیش

"شب سی ام یا "کاغذ خرید طلا دارین؟"


?

دستمال توالت و ضدعفونی کننده‌ی دست یک طرف، با قحطی پازل و دوچرخه چه کنیم؟

دوچرخه پیدا نکردم، در هیچ کدام از فروشگاه‌ها. امینه، هم خانه‌ام پیشنهاد داد برویم امانت فروشی. توضیح داد که وسیله‌ای را می‌گذاری به امانت و پولی در قبالش می‌گیری. اگر تا موعد معین پول را پس نیاوری، صاحب مغازه مجاز است وسیله را بفروشد. همان سمساری خودمان، یک کمی شیک‌تر با یک ویترین طلا، جواهر و ساعت.

دوچرخه که موجود نبود. بین قفسه‌ها راه می‌رفتم و ضبط ماشین‌های قدیمی را دید می‌زدم. یاد پیکان سفیدمان افتادم. دوازده سالم بود که خانواده ماشین آریای سبز قشنگمان را فروختند و به جایش یک پیکان خریدند، سفید، تکراری و بی‌قواره‌ترین ماشین جهان. ماه اول بود که ماشین هنوز بوی نویی می‌داد که شیشه‌اش را شکستند و پنل ضبط را دزدیدند. شب که بابا قصه را تعریف کرد، متاثر شدم. این اولین بار بود کسی به حریم ما تجاوز کرده بود. بابا شیشه‌ی نو برای ماشین خرید و از آن تاریخ، برداشتن ضبط بخشی از مراسم خروج از ماشین بود. از یک جایی به بعد، رانندگان خانواده، که اکثرن آقایان بودند، گوشه ای از مهمانی‌ها را به پنل ضبط‌ها اختصاص دادند، کنار در ورودی، بالای جاکفشی.

وسط ضبط‌های کاست خور چرخ می‌زدم که امینه صدایم زد، بیا ببین چطور است. یک گردنبند طلا و گوشواره‌های ست‌اش را در دست داشت. همانطور که در آینه خودش را دید می‌زد از فروشنده پرسیدم، در این رسیدی که به ما می‌دهید، وزن طلا را ذکر می‌کنید؟ این که چند تا سنگ دارد را چی؟ امینه خندید که الحق خارجی‌ای! بله. من اینجا خارجی‌ام و پس از سال‌ها وردست مامان ایستادن در طلافروشی ها، نقشم را به خوبی اجرا کردم. "به نظرت خوب است؟" امینه پرسید. دستبند ظریف کار شده‌ای به دست داشت. گفتم نازک است. بافتش را ببین!

امینه، دختر قوی‌ای است. دستانش پر قدرت‌تر از من است و با شدت بیشتری از انرژیش استفاده می‌کند. در یک سال گذشته، بارها شاهد قدرت‌نمایی‌های تصادفیش بوده‌ام. کشوی آشپزخانه را به یک ضرب از جا کند. قاشق سالاد را وسط ظرف شستن شکاند. نوار پرده‌ی کرکره را پاره کرد. از تصور اینکه با این دستبند ظریف چه می‌کند، دلم گرفت. گفتم نه دختر، بیا این را امتحان کن. دستبند بافت درشت‌تری را دستش دادم.

مامان، فریبا جان قشنگم، امروز برای خرید چسب آکواریوم بیرون رفته بود که زنگ زد. زنگ زد مامان جان، این میوه‌ها را ببین. ردیف گوجه‌سبزها، توت فرنگی‌ها و موزها را نشانم داد. گفتم آخ، فری جان! دلم گوجه سبز خواست. جواب داد شهی جان، زندگی همین است دیگر. آن جا تا دلت بخواهد آووکادو و آناناس هست و این جا هم چاقاله بادام! مامان، توانایی بی‌نظیری در تطبیق‌پذیری دارد. الگوست، برای هر که فکر می‌کند نمی‌شود با شرایط متفاوت کنار آمد و در کنار تمام احساساتی بودنش، منطق مراقبی دارد.

از میوه فروشی زد بیرون و صدایش شنگول شد. شهی! طلا فروشی.

مامان با ماسک و دستکش و عینک آفتابی وایستاد جلوی ویترین طلافروشی و با هم راجع به دستبندها و گردنبندها حرف زدیم. آخرش هم هیچ چیزی نپسندیدیم. باید برویم بازار زرگرهای همدان، این که نشد!

هزار و یک شبشهرزاد قصه گوطلاسمساریزندگی
۱۲
۱
شهرزاد قصه‌گو
شهرزاد قصه‌گو
من شهرزاد هستم. قصه گفتن را خوب بلدم. فیلم می‌سازم، عکس می‌گیرم و هزار و یک شب روایت می‌کنم. در حاشیه کوه الوند، همدان، محله‌ی جوادیه بزرگ شدم. الان ساکن شهری کوهستانی در قلب غرب وحشی هستم.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید