
این آخرین عکسی است که خودم، از خودم گرفتم.
فکر میکنید خیلی خوشحالم؟ نچ! دلم پیش رفقایم بود، آیس و ماهی. که چند استیت آن طرفتر پیش هم بودند و من در مهمانی دیگری، سلفی تک نفره انداختم و همرمان کسی صدا میزد: دادگر! بیا! تا بچهها ته میرزاقاسمی را در نیاوردهاند و بی غذا نماندهای.
برای آنان که در ویرگول مرا میخوانید، سلام!
به آنان که هنوز در تلگرام با منید، سلام!
به آنان که در فیسبوک حوصله کردید و لینک را باز کردید سلام!
خوش آمدید به شب سیصد و یکم هزار و یک شب شهرزاد دادگر.

بعد از رسیدن به ثلث این افسانهی پرماجرا، قرار است جادو کنم. حاضرید؟
اول کمربندهایتان را ببندید، یک لیوان آب، کنار دستتان بگذارید، که قرار است ببرمتان جایی جدید.
من یک راز دارم، امشب قرار است بگویم
من میدانم چقدر میدانم و میدانم بسیار نمیدانم. ساده و بیاهمیت است؟ نه؟
من راز تو، بله، تو، رازت را میدانم.
چطور؟ وقتش رسیده تو هم رازی از من بدانی.
استاد فیلمنامهنویسیمان میگفت فقط یک احمق کتاب را از ظاهرش قضاوت نمیکند.
دوباره بخوان.
بله. در تضاد با تمام آن چیزی است که یاد گرفتهایم. حالا، حکمت قصه کجاست؟
سالیان سال پیش، با مرد جوانی آشنا شدم، دم مهاجرتم. پاپیام بود و روزی در میانهی واکسیناسیون دم پرواز و تبدیل دلار، گفت دوستم دارد. من جواب دادم مرسی، چون دوستش نداشتم.
گفت میخواهد دم رفتنش یک جعبه شیرینی بگیر ببرد دفتر محل کارش بگوید زن گرفته. از من خواست برای شوخی و خنده، در نقش زناش ظاهر شوم و با اوبه دفترش بروم.
نرفتم. چون چیزی برایم غلط بود. یک چیز معنا نمیداد.
چند سال بعد، در مهمانیای در امریکا دیدمش، با زنش. همان زنی که شیرینی عقدش را به همکارانش داده بود ومیخواست مرا به عنوان همسرش، به “شوخی” به دیگران معرفی کند. غریب است، نه؟
آدمها خیلی غریباند.
دوست دیگری، به کلام اعتراف کرد که با دلدارش، چطور، کجا و از چه طریقی آشنا شده است. آما، از ابراز این که در رابطهی عاشقانه است، حذر کرد و سعی کرد مرا نگه مخدارد، گوشهای که بتواند برگردد، فکر کرد اشارهی سطحیاش به آن دختر جوان، برای من گیجکننده است و من در دام خوش آب و رنگ زبانش میافتم.
آدمها عجیباند.
از قصههای دیگران بگذرم. رفیق دخترم، خانوادهام، همسایهام و شاید حتی همکارم، سیاهترین رازهایشان را، چه به زیان، چه در عمل، به من ابراز کردهاند.
من چقدر جرات شنیدن و باور داشتهام؟
من به تماشای تو ام. رازت را میدانم. اگر هم ندانم خودت میگویی.
میخواهی خودت، دستم را بگیری ببری آن دورتر...؟
آنجا که رازهایمان، ترسناک نیست.
بیا جانم. بیا