
این عکس جنبهی تزیینی دارد. عکسهای دوربین عکاسیم را خالی نکردهام و در حافظهی گوشی موبایلم، تک و توک اسکرینشات است و عکس رندوم.
قبلتر از انتظارات و توقعات نوشتهام، ولی مثل یک چاه دل گنده، میشود کله را کرد سرش، داد زد در دیوارهی سنگیاش که آهای! تو اونجایی؟
پاراگراف بعدیای که میخوانید، توضیح یک امر بسیار واضح است، آما، یک مرور کوچولو موچولو، ما را از مسیر دور نمیکند. باور کن!
همهی ما با مجموعهای از دیدهها، شنیدهها، ژنتیک، آداب فرهنگی و هزار و یک فلان و بیسار دیگر شدهایم چیزی که هستیم، به این شیوهی منحصر به فرد فکر میکنیم و رفتار.
تا اینجا حرف جدیدی نبود.
حالا، بخش دیگری در وجود ما هست، که میشود، ارزشها، مثالها، الگوها، بازیها.
در هر ارتباط دو یا چند نفرهای، هر کس با سبد اسباب بازی و آداب خودش میآید. مثلن رفیقی، دوست دارد با ویسکی بیاید، دیگری دست به کمر خودش را به زمین بازی میرساند و دیگری تهچین.
حالا، که همهی ما در زمین بازی جمع شدهایم، کاری مشترک میکنیم. میرویم با هم در باغچه مینشینیم به گلبازی.
یکی خاک میآورد، یکی آب، گل درست میکنیم و صنعت سفال را رونق میدهیم. در اینجا، بله، در همین نقطه که همه چیز آرام و بازیگوشانه به نظر میآید، گرهها در هم می پیچد. یکی فکر میکند باید لیوان درست کنیم که خوش بگذرد، دیگری با دستهای گلیاش، لپ دیگری را میکشد. یکی دیگر با جفت پا میپرد وسط گلها و چالاپ چولوپ کنان، لکهپاشی میکند.
کار کدامشان غریب است؟ کدامشان درست بازی میکنند؟ حقیقتن همه به یک اندازه مجنونند و گرفتار.
همهی حکمت رفاقت و معاشرت در همین است. این که بدانی بازی با همبازیهای متفاوت، احساسات متفاوتی به همراه دارد. میتواند ختم شود به سیب گاز زدن با دست گلی یا تاسیس یک برند سفال دوستدار طبیعت.
یک توقف و تنفس میدهم تا برویم سراغ کپهی دوم خاک!

من خیلی فسقلی بودم. هنوز شسلی بودم و سه چهار ساله. خانهی بابا بزرگم، آقاجان، در همدان، بنبست بهار.
آقا جان یازده تا بچه داشت و با یک حساب سرانگشتی که خانوادهی سه نفری، بعدتر چهارنفری ما، جزو اعضای کم فرزند خانواده بودند، ببینید چه تعدادی نوه در آن حیاط قل میخورد.
نوهها در گروههای سنی مختلف، با فاصله سنیهای ۴-۵ سال تقسیم میشدند و از آنجا که تعداد بالا بود، در هر دستهی آماری بین سه تا شش نوه جا میشود. من در تیم ۶۸-۶۹ یارکشی شده بودم.
القصه کوتاه، که تیم ۶۲-۶۳ تصمیم گرفتند نمایشگاه سفال برای خانواده تدارک ببینند. من شسلی، که دستانم کوچکتر از کمک به آمادهسازی گل بود، تاببازی کردم تا وقتی ملاطمان آماده شود. لیگ ۶۲-۶۳ که ۱۰-۱۱ ساله بودند، کلی شکل جالب ساختند، یکیاش یک درخت ایستاده بود با شاخه.
برای من چهار ساله، که فقط مداد و مار درست کردم، درخت گلی پسرعمویم، انتهای هنر بود.
بلیط ورودی فروختند به مامان باباها و عصری با همان پول، پفک و ماست خریدند و مسابقهی محله در حیاط داشتیم.
چقدر بافتم تا برسی به اینجا. الان، این روزهای عمرم، دم سی و دو، چهار تا مار و مداد گذاشتم جیبم. با دوستان مداد و با دشمنان مار و مدارا.
گاهی صبحها که راهم را گم میکنم، به بوی خاک فکر میکنم. خاک مرا به زمین برمیگرداند. مسافری که مثل باد میرود و هیچ چیز نگهش نمیدارد.