
این کمد را یک ماهی است قرار است انضباط بدهم و ندادم. حوالهاش میدهم به بعد از فاینالها.
برویم برای قصهی امشو:
شما، بله شمایی که هنوز در دایرهی مجردها هستی، وقتی برای دیتکردن، خودت را آماده میکنی، چه در ذهنت میگذرد؟
چقدر این آدم مناسب من است؟ چقدر مشترکات داریم؟ میانگین مالی، اجتماعی، ظاهری و ارزشهای انسانیاش چطور است؟
من مدتی است با حکمتی جدید، به ملاقات انسانها میروم. اگر از فیلتر اولیهی انسانیت، جنسیتزدگی و نژادپرستی موفق عبور کنند، شغل، درآمد، تجربهی آکادمیک و قد هیکلشان را در پیشاملاقات اول، آسان میگیرم.
چون تجربه به من ثابت کرده، تمام دکترها باشعور نیستند، تمام هنرمندان برابریخواه نیستند و تمام گارسونها بازنده نیستند.
خب، اگر یاد بگیرم، در ملاقات اول، قصهی آدمها را بشنوم و بدون فانتزی و رویابافی، با جوهر وجودشان ارتباط بگیرم، من بارم را از جهان ارتباطات میبندم.

بله. این قصهگوست در آستانهی ملاقات یک غریبه. هر چند قصه بعد از ملاقات مکتوب میشود آما این چیزی از ارزشهای تیم ما کم نمیکند.
از فردا، همخانهی جدیدی به طور موقت خواهم داشت. برای دو هفته.
این سرزمین پنجاه ستاره با ما چه کرد که به همه چیز عادت میکنیم. حتی همخانگی با کسی که ملاقاتش نکردهایم.
ملاقات با غریبه چطور پیش رفت؟ سوشی بدمزهای خوردیم و بعد غر زدن به اهل بیمروت دنیا.
اگر اسمم را نمیگذارید نژادپرست، معاشرت و گفتمان با مردان غربی، آسانتر از مردان شرقی است. شکلی از صداقت و بهتخمم را در تعریف داستان زندگیشان دارند که در هموطنان همزبانم ندیدهام. این اولین بار نیست در موضع معاشرت دلبرانه با زبان انگلیسی قرار میگیرم. آما، به سان بهر دفعه، کیف میکنم از صلحی که این جماعت با خودشان وکمبودها و کاستیهایشان دارند.
بر خلاف ما صاحبان خون آریایی ریاکار، نقاط سوراخ قصهشان را در مجلس اول تا حدودی قسمت میکنند. نه مثل دلاورانی از سرزمین پارس که بعد از شش ماه میفهمیدی سنشان را دروغ گفتهاند، یا دلبر دیگری در زندگیشان دارند.
بافتیم و بافتیم و حرف زدیم. گفتم دنبال هیچ نیستم و غیبت دو سه نفری از خوانندگان نازنین بلاگ را با او کردم. او هم پنبهی دو زن امریکاییای را زد که سرش بازی درآورده بودند. القصه کوتاه.
بنالید ملت. به صداقت بنالید.
لعنت بر پدر و مادر کسی که بیمورد ابراز رمانس کند.