
ترم تامام شد. تابستان است و فصل شادی و خنده. قرتیگری کردیم با اهل کلاس معاشرت کنیم و این اولین ملاقات غیردرسی ما خواهد بود. مهمانهایم تا نیم ساعت دیگر میرسند.
دیشب خواب دیدم ایرانم. میخواستم بروم کانادا. با عجله چمدان جمع میکردم و پی لباس گرم میگشتم. برگهی اقامتم در امریکا را جا گذاشته بودم. کسی منتظرم نبود.
در این میانه، کراشام به دیدنم آمد و وقتی رفت، کیف پولش جا ماند و مایوی قرمزش. زنگش زدم و گفت پیشت بماند یادگاری.
ما را ببین در واقعیت، نقش ملت را پاک میکنیم و این ناخودآگاه سرتق، برشان میگرداند.
هعی روزگار!

این هم از ماگ دانشگاه. جایزهی بچهای که تامام سال اولش را آنلاین درس خواند.
پینوشت
گاهی، موقعیتهایی که در آن قرار میگیریم به خودی خود، رنجآور نیستند. یادآوری درد مشابهی که در گذشته گذراندهایم، حالمان را دگرگون میکند.
دوست دارم، همین الان، نسخهی بیست سالهام را بغل کنم و بگویم. اشکالی ندارد. میگذرد. میدانم غمگین شدی و ناامیدی.
الان هم سعی دارم خود سی و یک ساله و یازده ماهه و چند روزه را سفت در بر بگیرم و بگویم، زندگی همینه جیگر! دنیا پر از آدم عوضیه. تموم نمیشن. عادتم نمیکنی. همینه که هست. کیف این آب داغ و نباتت رو بکن که عمر گران میگذرد.