می فرمان که تاریخ دوبار تکرار می شه. یک بار تراژدی و یک بار کمدی. اسکرین شکسته ی گوشی و قطع رابطه با فضای مجازی هم جزو اون توفیق های اجباریه. پارسال همین روزها و امسال سه روز پیش.
گوشی ندارم. پس اینستاگرام فیسبوک و تلگرام را با لپتاپ چک می کنم. به اپلیکیشن های دوستیابی آنلاین عکس ها و برنامه ی مدیتشنم هیچ دسترسی ای ندارم.
بد هم نیست. هر چند که کافی است بعد از سه روز. برای رانندگی تا تعمیرگاه ماشین آدرس را حفظ کردم و بدون جی پی اس رفتم. از خانه که می روم از دنیای مجازی قطعم و بوم! بعد سه روز آدمیزاد به هر چیز عادت می کند. هر چند می دانم با خرید گوشی نو دوباره کلمه ام را می کنم در صفحه ی موبایل.
این قصه را با لپتاپ می نویسم و نمی دانم چطور ویرگول بگذارم. پس سعی کرده ام جملاتم کوتاه باشد و شما هم نیم فاصله نداشتن کلمات را ببخشایید.
سه روز پیش نشستم تمام دفترهای یادداشت روزانه ام را از ۲۰۱۷ تا الان خواندم. قصه ی زندگی خودم را. گریه کردم خشمگین شدم خندیدم و نهایتن افتخار کردم که زنده ماندم و هنوز می نویسم.
روبرو شدن با خویش آسان نیست. بازخوانی دوباره ی گذشته هم. روزهای آخر سی و یک سالگی است و ذخیره ای می گیرم از خودم و درس ها و تصمیماتم. بوسه ها و دعواها و ناامیدی ها را هضم کردم.
کمدم را تمیز کردم و روحم را. ماشین تعمیر شد و جا باز می کنم برای عادات جدید و آدم های جدید.
برای شهرزاد جدید و قصه های جدید.