
میخانه اگر ساقی صاحب نظری داشت، میخواری و مستی ره و رسم دگری داشت.
زینده باد پیدا کردن ویرگول و نیمفاصله.
مامان پیام داد خانهی مادرجون است و زنگ زدم به تماس تصویری. مادرجون، گوشی را از دست مامان گرفت و رفت به اتاق خواباش و گلدانهایش را نشانم داد. کلی قربانش رفتم. سر ذوق آمد و چرخ خیاطی سینگر وسط اتاق، ردیف بقچههای داخل کمد دیواری و روسریهایش را نشانم داد. مادرجون حقیقتن با سلیقه است و من کلی ازش یاد گرفتم. درس معرفت، مشق انضباط و مردمداری. همه چیز به جز آشپزی که دوست ندارد.
مادرجون، مامان دوم من است. نسل اندر نسل تک دختر بودهایم و فارغ از رابطه مادر-دختری، نقش خواهر نداشته را در زندگی هم بازی کردهایم. آدمیزاد است دیگر، مدام حیران چیزی است که ندارد. میخواهد خواهر باشد، دلبر باشد یا یک سبد توت فرنگی.
دلم تنگ شد و مادرجون گفت قرار بود بیایی یک روز بوفهی مرا با سلیقه بچینی، نیامدی ها.رفتی.
راست میگوید. قول داده بودم که بشقابها و سماور و ادواتش را برایش مجدد بچینم. نکردم و آمدم و گهگاه خواب میبینم دستم در بوفهی شیشهای خانهاش است. البته شایان ذکر است که لبیک گفتن مادرجون و اعتمادش به سلیقهی من در بازچینی بوفه، دستاوردی است مهم. حتی اگر به عمل حاصل نشده باشد.
مادرجون گفت شبی که به دنیا آمدی بغلت کرده بودم. بابات، آقای دادگر آمد و میخواستم تو را بدهم دستش. گفت مادر من میترسم بغلش کنم دست و پایش بشکند. مادرجون کوتاه نیامده و دامادش را با لبخند پهن پدرشدن و گیجی نوزادی که از خون اوست به آرامش دعوت کرده است. مادرجون گفت بهش گفتم آقای دادگر نترس. بچه نمیشکند. بغلش کن. این شکلی، با همین قصه، پدرم مرا برای بار اول در آغوش میکشد. پریروز زنگ زدم و گفتم بابا، باور میکنی سی و دو سال پیش پدر شدی. من میگویم اشک را در چشمانش دیدم. بابا مرا این شکلی معرفی میکرد و هنوز هم این ترکیب قند در دل آب کن را استفاده میکند: دختر ارشدم، شهرزاد. حالا بماند که من تنها فرزند دخترش هستم ولی شنیدن این واژهها کنار هم، به من احساس ویژه بودن میداد.
سه چهار روز داریم تا ذخیرهی سی و یک سالگی.
پینوشت:
در این شبهای کمخوابی، خواب زیاد میبینم و خوابهایم یادم میماند. یک هوا مخم خسته شده از تحلیل این همه ماجرا. وقتش رسیده برویم ستاره تماشا کنیم.