
همه چیز رو رها کن جانم.
همهش رو. ابرا رو نیگا.
منتظر رسیدن دوستم بودم که سوارم کنه و آروم راه افتادم از بغل محله برم تا سر خیابون. هوا گرم نبودها. داغ بود. انگاری تو قابلمه پلو نفس میکشم. لپقرمزی و منتظر، چشمام افتاد به این ابرهای محشر و با آخرین جونهای موبایلم، عکس رو گرفتم. به جای خیره موندن به خیابون و غر به گرما و نرسیدن دوستم، ابرها و نوارهای طلایی رو تماشا کردم.
دلم پر از شوق طلایی شد. چند تا امتحان و فاینال پدرمادردار رو چند ساعت قبلش پاس کرده بودم. دست درد دوز دوم واکسن خوب شده بود و هورمونهام اندکی قرار گرفتند.
از اندک آدمهای محبوبم در سوشال مدیا و زندگی واقعی، نوتیفیکشن گرفته بودم. وضعیت خستهی گوشی و ابرها و پر بودن کلهم از اطلاعات، بهم توان پاسخگویی نداد.
فردا هم روز روزگاره.