
این منم، انتهای مسیری که در ادامه میخوانید.
وضعیت کمد را که خاطرتان هست؟ من برای حفظ تسلطم به زندگی، اسباب مختصر زندگیام را مدام سامان میدهم.
زیاد لباس نمیخرم، وسیله دور خودم جمع نمیکنم. آما چیزهایی هست که با خودم کشاندم و میکشانم. از خانهی خیابان فرهنگ و هجده سالگیام تا الان. مثل کیف سبزی که بنفشه، رفیق صمیمی چهارده سالهام برای تولد بیست و یک سالگی بهم داد و در فیلم دومام، بازیگر فیلم دستش گرفت.
من شما را نمیدانم با خاطرات و بقایای عواطف و یادگاریهای زندگیتان چه میکنید؟ قبل از مهاجرت، یک دور تا بیست و هشت سالگیام را ذخیره کردم. آنچه آزارم میداد را دور ریختم و چیزهایی از گذشته آوردم که تحمل و تماشایشان در گنجایش روحم بود.
رفتم سراغ کمد و از یاد نبریم من دو ماه است انگشترهای نازنین دوستم را گم کردهام و دست در هر کیف و کمدی میبرم امیدوارم پیدایش کنم.
کمد را شخم زدم و بگذارید قصهی این سه لباس را که باهاشان خدافظی کردم بگویم.

کت چرم قهوهای را با دوستپسر سابقم از پالادیوم خریدیم. او هم یک کت چرم مشابه که کمی تیرهتر از مال من بود خرید. هی روزگار، که با شانههای پهن و قد بلندش و من خوشحال که بالاخره بوت پاشنه بلند میپوشم بینگرانی، چه کیفی میکردیم. من فکر میکردم ما خوشتیپترین زوج عالمیم و حالا حالا خریدهاست که با هم میرویم و کتها و بارانیها و کلاهها میخریم. پاییز بعدش من فلوریدا بودم و او تهران. کتها از هم جدا شدند.
این کت قهوهای، که حالا پشت یقهش پوستپوست شده، با من بسیار سفر رفت، پارتی کرد و دیت آمد. شش ماه ته کمدم نشست تا قبول کنم تامام شد. دیگر من با آن دوست عکاس قدبلند، که الان آن طرف اقیانوس است، کت دوقلو ندارم.
بلوز مشکی را پارسال خریدم. نرمترین و اولین دوست دوران کویید و خانهنشینی که از تعدد دفعات شستشو سوراخ شد.
آخری هم، بلوز بافتنیای است که در سفرهای پارسالم به شمال، میپوشیدم. خوش گذشت با این طوسی و صورتی. ولی یک نخ بافتنیاش در رفت و رج به رج باز شد.

جعبهی زرد کفش، مال مرحوم کفشهای صورتی رانینگ من است. با آن کفشها، اندوه زیادی را راه رفتم و کار جسمی بسیار کردم.
قوطی بغلی، مال کفشهای مشکی تختی است شبیه گالش خودمان. روزی نیست که نپوشمش.

در جستجوی هزاربارهی انگشترها، جیبهای سوراخ، ته کولهپشتیها، یک پد صد ساله پیدا کردم.

و این تک لنگه جوراب مردانهی سیاه! خانهی ما مهمان زیاد میآید ولی با جوراب میآیند، با جوراب میروند.
این همه گفتم که چی؟
که بگویم اندازهی این چهار سال هنوز کولهبار و یادگاری عاطفی دارم. از حوله قرمزی که میانش چند سنگ هدیه گرفتم تا کلاژ، تا عینک، تا تیشرت...چقدر دیگر بگویم؟
چند بار بگویم من فکر میکنم خیلی قویام! خیلی! قلبم آهنین است و مراقبم. ولی وقتی در خلوتم، جا میمانم، با تمام چیزهایی که در من احساساتی برمیانگیزاند که دلم میخواهد فقط به آن لحظه برگردم و همزمان وحشت دوباره خواستن، صمیمیت، نزدیک شدن، عشق ورزیدن و بوم! رهایی این کش، رهایی این کشش و ول شدن.
ول شدن در جایی که به چیزی وصل نیست به جز یک کمد. که هر ماه، چیزی از آن کم میشود.
همانطور که یادگارت میرود، یادت از خاطرم میرود.
همانطور که خودخواسته، پاک میکنم، رد حضورت را. دلم میتپد.
هیچ وقت دوباره به خاطره ساختن اعتماد خواهم کرد؟