
خاک بر سر آدمیزاد، ایگوی کوفتیاش و رودربایستیهای اجتماعیاش.
خیلی مهم نیست دیگران چه فکر میکنند. البته آدمهای زیادی نماندهاند. میدانی، تخمم هم نیست تو چه فکر میکنی.
دوز دوم واکسن را زدم، با چهار تا اییو پروفن و یک خوابآور می رویم برای بیهوشی.

بیهوش شدم. وسط نوشتن قصه. الان هم گوشهی کاناپهی سبز کمرنگ پناه گرفتهام. بدن درد دارم و فکر میکنم بازو و گردنم به زودی کنده میشود.
قبل از این که قضاوتگرتان روشن شود که برو خدا رو شکر کن که واکسن زدی و ایمنی، بگویم بله. من قدردان این موهبت هستم.
حال جسمیام را اما با حس شکرگزاری نمیتوانم بهبود ببخشم. مچالهی گوشهی کاناپه.

این کیسهی آبجوش را چندین سال است همراه دارم. دوست داغ مهربانم، که در کمردردها، پریودها، زمستانها و سفرها، تنهایم نگذاشته. آن تکهی سرمهای، کوسن است. برای فیکس جای کیسه آبجوش روی بازو. باقی هم که منم. زیر پتو. ملنگ. کما فیالسابق دم پنجره، آما حوصلهی کلانتر بازی و تماشای محله را ندارم. با قهوهی سرد و مسکن و آب نشستهام.
امروز یحتمل به همین حال نزار جسدوار میگذرد تا بهتر شوم.
آما، چه روزی از این آزادتر و چه هورمونی از این ناپایدارتر، که از پریود شدن بگویم.
در این سیصد و چهل شب، یک سال، ۱۲ بار پریود شدم و کمابیش، پر درد، پر اشک و کلافگی و خانمان برانداز.
دنبال استعارهی ردیف میگردم که هم خوانندگانی که پریود میشوند، احساس همدلی کنند، هم آنانکه تصورشان فقط خونریزی و درد و بدخلقی با دیگران است.
اول از همه. آنچه میخوانید روایت من از هر ماه زندگیام است. ممکن است برای همه یکسان نباشد، میدانم نقاطی خواهد بود که خودتان را در آن پیدا میکنید.
خود خونریزی، بین ۳-۸ روز طول میکشد. به همراه درد شکم، کمر، تخمدان، لگن و رانها. اینها فارغ از بستههای بحرانی موازی مثل سردرد، بیحالی، پراشتهایی یا کماشتهایی است.
من بحرانیترین روزهایم، چند روز قبل از پریود است. پیاماس یا همان علائم بین تخمکگذاری تا پریود، روزهای عمومن کلافهکنندهاست.
بیحوصلگی، میل به گریه، میل به بدخلقی و ورم کردن شکم و سینه.
من گیرم کجاست؟ این افسردگی قبل از پریود، انقدر واقعی است، انقدر عمیق است و به نظر حقیقی میآید، که من قافیه را میبازم. هر قدر هم چشمم به تقویم باشد و بدانم اندکی مانده تا پریود. این اندوه و افکار منفی، مرا محسور میکند.
باور کنید، بعد از این که نیمی از عمرم، هر ماه، این رنج هورمونی را کشیدم، هنوز، هنوز، هنوز، در روزهای پی ام اس، دنیا روی سرم خراب میشود. اشک و اشک و اشک و هجوم اندوه.
باز هم میگویم خیلی واقعی است. تمام این حالی که از آن حرف میزنم. هر قدر هم تقویم بگوید این هورمونها هستند، تمام بدن و روان من تحتالشعاع این “زندگی به آخر رسیده” میشود.
خلاصه که گلهگذاری را به اوج رساندم ولی نه اشکم بند آمد و نه این اندوه از جانم رفت.
قصه را ببندیم با شهریار؟
شهریار، یک کیسه آبجوش، چای و نبات، یک پتوی نرم و چرت در آغوشت. آری جانم. آدمیزاد، با این ایگوی گنده و کلهی پر باد، هر ماه فساش میخوابد و از نو متولد میشود.