
من خودم را این شکلی معرفی کردم در پلتفرم کلاب هاوس.
چهار تا استیکر رنگی و برچسب و یک جمله حکیمانه. به کلاب هاوس عادت میکنیم.

اولین پلتفرمی که عضو شدم، اورکات بود. پانزده ساله بودم احتمالن. حیران از دری که باز شد به دنیای آن بیرون. آدمها، عکسهایشان و امکان کلیک، وصل شدن، دوست پیدا کردن.

کمی بعد شیفتهی یاهو مسنجر شدم. تمام پول توجیبیام میرفت برای پول کارت اینترنتهای آتینت و کافینت. در راه برگشت مدرسه، یک کافینت ریز میرفتم “آفها”یم را چک کنم، چهار تا سلام خوبی ASL Plz
از یاهو مسنجر به یاهو ۳۶۰. از آنجا به بلاگفا بعد بلاگ اسپات.

بعدتر گوگول ریدر، که با کلی بلاگر درجه یک دوست شدم. فیسبوک، اینستاگرام، لینکدین و همین مسیر را بیایید تا واتس اپ و تلگرام و زوم.
آما، بشنویم از کلابهاوس. که در این تعطیلات آخر هفتهای، به سان رادیوی ۲۴ ساعتهای، یک خط در میان روشن بوده. یا حرف زدم، یا شنیدم، یا به چشم، رفقا را در رومهای مختلف دنبال کردم و صدایشان را شنیدم.
خوش میگذرد، بگو دوپامین، بگو شیطنت، بگو کانکشن زدن.
این که ببینی کدام دوستت کجاست و چه میکند و با چه کسی حرف میزند، کیف میدهد. ترکیبی از احساس کنترل، وسوسه و نزدیکی.
آما!
من، همینطوری سرم پر از صدا هست.
صدای بازی مافیای آنلاین، قرارهای کاری زوم، فیلمنامهخوانی به انگلیسی، صحبت با اهل بیت ایران، گپ با رفقای شرق امریکا، خالهبازی با ساکنین سرزمین جنوبی، موزیک، صدای کولر همسایه، سرفههای ماریجواناکشهای محله و نویز و نویز و نویز.
تازه ساعت ۶ عصر یکشنبه بود، که دلم دوباره آخر هفته خواست. بروم از جمعه ۵ بعدازظهر شروع کنم. تمام روزم در شبکات مجازی و پای تلفن و ویدیو کال رفت.
کلاب هاوس، مثل صدای تلویزیون در بکگراند میتواند باشد. همانقدر کماهمیت، فضاپرکن، کممایه و بیهویت.
میتواند جایی باشد برای معاشرت، ملاقات، تقسیم ایده.
ما زود عادت میکنیم.
به هر چیزی که ما را، از فکر کردن به تنهایی دور کند.
ما زود عادت میکنیم، به فرار. به دل شلوغی و صدا.
آنقدر میرویمکه صدای درونمان را نشویم. آنقدر از تنهایی میگریزیم، که یکدیگر هم نمیشنویم.
حالا تو بگو شهریار، اتاق به اتاق میچرخیدیم برای قصهای که نگهمان دارد. بیا. بیا برویم لب ایوان، صدای باد برود توی گوشمان، سرمان از کلمه و حرف پر است.