
در این چرخهی ایام، که بیشتر از دور جوران، شبیه لحظهای است که لباسهای نیمه خیس در ماشین خشککن میچرخند، گیر افتادیم.
گیر افتادیم؟ مگه ما موشیم که تو تله بیافتیم؟
این کرهی بیپناه و سخاوتمند که چیز به جز نعمت و سلامتی واسمون فراهم نکرده و ما هم فقط آشغال میریزیم دود میکنیم و حیوون میکشیم.
خلاصه که این زمین از شر ما موجودات دو پا سلامت بماند و باقی هم خودمان انسانیت به خرج بدهیم و پدر و مادر منابع انسانی را چال نکنیم.
با این دیباچهی زیبا و پند آموز میرویم سراغ قصه
شما در نظر بگیری، چقدر عمرت کوتاهه، اگه شانس بیاری و ژنتیک و حوادث طبیعی و ویروسهای عجیب غریب تا پیری نکشدت فرض کن ۸۰ سال زندگی کنی. جون و توان الانت رو که بیست سال دیگه نداری؟ داری؟ شاید پول بیشتری داشته باشی یا از لحاظ موقیعت اجتماعی جای امنتری واستاده باشی اما این به این مفهوم نیست که توان ذهنی و جسمی الانت مثل همون روزاست. حالا جوونیت جدی جدی داره به چی میگذره؟ نق و غر به چی و کی؟
میگن آدمهای بزرگ راجع به ایدهها حرف میزنن، آدمهای کوچیک راجع به باقی آدمها.
میدونی آدمها کی راجع به بقیه حرف میزنن؟ وقتی زندگی خودشون چنان خلوت و سوت و کور و بیانگیزه است که شکست و پیروزی دیگران براشون تبدیل به برنامهی سرگرمکنندهای میشه واسه دنبال کردن. همونطور که ممکنه توی صفحات زرد اینستاگرامی بچرخند و خبر مرگ و طلاق و آخرین عکس سلبریتیها رو ببینند. در مقیاس کوچکتر از چت و عکسهای دیگران عکس میگیرند و دسته جمعی بیل مبسوطی میزنند.
نتیجه؟ پوچ. من قرار نیست و نبود حکمت اخلاقی بنویسم. همونجوری که خودم این دنیا رو میفهمم سعی دارم اداراکاتم رو تقسیم کنم.
میدونم و میدونی که آدمیزاد به چی زنده است؟ امید.
امید تغییر برای رسیدن به یک جای جدید. اون جای جدید میتونه کافهای باشه که تا حالا نرفتی حرفی که نزدی یا قدمی که بر پلهای نذاشتی.
بافتم و بافتیم تا اینجا.
یک سال گذشته، آخ یک سال گذشته، من همهش رو از شیشهی ماشین لباسشویی چرخان دنیای بیرون رو دیدیم. به سان یک پیچ بزرگ در دل وجودم. از تغییر دانشگاه و خانه کشی تا سفر و جاده نوردی.
بریم لباسها رو یک انضباطی بدیم، بریم مرحله بعدی! یه ساله تو ماشین مونده!