
در چنین روزی، سه سال پیش، کمد شخم میزدم. چهار روز بود از امریکا برگشته بودم ایران. وسایلم را مرتب میکردم و آمادگی برای وداع برای مدتی نامعلوم. میدانستم این بار، طولانیتر به این اتاق بر نمیگردم. عصرش رفتم دیدار رفقا و این من سرخوشم، در انتظار تاکسی برای رفتن به کافه.

در چنین روزی، دو سال پیش، با تنها دوستی که در دانشگاه قبلیام داشتم، آیریس، رفتم کتابفروشی و به شخم زدن قفسهها پرداختیم.

سوشی خوردیم و دم رودخانهی سنت جانز ازم عکس گرفت.

در چنین روزی سال گذشته، اوایل پندمیک و قرنطینه، با رفقای ساکن ایران، لایو اینستاگرامی رفتیم و فوتبال آنلاین بازی کردیم.

در ادامه نشستم پای بساط استاپ موشن.

در چنین روزی، امروز، بعد از کمخوابی شب گذشته و مهمانداری، بعداز ظهر چرت زدم و الان گرمازده و بدخلق از خواب بیدار شدم.
اگر ما، مسایل و حوادثی که بر ما نازل و حادث میشود را، در زمان خودش نپذیریم، بعدتر یقهمان را ناجورتر میگیرد. خواب بریکآپ چهار سال پیشم را، با جزییات تخیلی مجدد دیدم. خواب دیدم یک سیخ کباب کوبیده جلویمگذاشتهاند و من یک لقمه میخورم، بعد یادم میآید گیاهخوارم. لابد چون گیاهخوار شدنم، بعد از بریک آپ بوده، مغز نتوانسته منطق قصه را درست بسازد.
الان، فکر میکنم، به سه روزی که با شما مرور کردم. یحتمل برای خوراک روزم، میروم سراغ دفترهای یادداشتنویسی روزانهام و خودم را مرور میکنم.
تابستان است. گرم است.
پی نوشت
گاه چیزی را هدفگذاری میکنم به عنوان مرحلهی بعد، یا گام اصلی. این هدف، با پیشفرض “اگر این اتفاق بیافتد، من شاد خواهم بود”
چه اشکالی دارد؟ وقتی به دستش میآورم، چون مدت زیادی، مانع ذهنی شادیام بوده، چندان خوشحالم نمیکند. چون بار مسوولیت سنگینی بر دوش واقعه است و رخ دادنش، نمیتواند تمام غیبت شوق زندگی را به یک باره برگرداند.
اگر هم پیش نیاید که، خب، دلیلی جدید برای نارضایتی.
یک هفته دارم تا تولدم. آرام میگیرم.