
این آخرین مرحلهی چمدان بستن است. اسباب آرایش، ساعت، گردنبند و گوشواره. یک ساعت دیگر میزنم بیرون.
حقیقتش را بگویم، من از تمام مراحل سفر لذت میبرم، علیالخصوص، مقدمات.
صد سال به این سالها، که این نود و نه هم تامام شد و گذاشتیمش کوچه.
حالا اوضاع چطور است، مثل تمام روزهای آخر اسفند، خانه را انضباط دادم، گلها را برای بار آخر آب دادم.
خانه به نظم درآمد، زبالهها رفت، چمدان و گلدانها و شیرینیها دم در هستند و من اتاقم را نوازش آخری میدهم و از خانه بیرون میزنم. جاده اسم منو فریاد میزنه.
سه عید قبلی را فلوریدا بودهام.

سبزهی چهار سال پیش، که انقدر بلند و پرپشت شد که شب عیدی، مدل دادمش.

هفت سین خانهی جکس، با سبزهی بلند و دلاور.

هفت سین با سبزهی کچل پارسال که تازه سیزده بهدر، عدسها سبز سبز شدند.

این هم از هفتسینای که دیشب چیدیم، برای خالی نبودن عریضه قبل از سفر. سبزه ندارد. مسافر که سبزه نمیریزد. میریزد؟
جاده در راه دارم، عیددیدنی و یک دنیا قند و نبات.
خوشحال و حیران و امیدوار، میرویم برای ۱۴۰۰ و جادهی ۹۵، نوار شرقی این سرزمین پنجاه ستاره.