
با همخانهی سابق، دوست کنونی، رفته بودیم خرید. خرید لحظهی آخری قبل از رسیدن مهمانها. کلافه وگرمازده بودم. رسیدیم دم ماشین و پاکتهای خریدمان را جدا کردیم.
وقتی تخممرغ و دستمال توالت و لیموترشها را روی صندلی عقب جا میدادم، خبری از کیک در ماشیناش نبود. گفته بود کیک با او!
با صورت درهم و گرمازدهتر از قبل، تکیه دادم به ماشینش. گفتم برویم خانه؟ بچهها هاتداگ خریده بودند و با حوصله غذایشان را در پارکینگ تمام کردند. من فکرم پیش این بود که کیک ندارم.
وقتی رسیدیم خانه، با عجله مشغول جا دادن خریدها شدم. چند باری آمدم در یخچال را باز کنم، کسی جلودارم شد. نهایتن در یک حرکت ریز در یخچال را باز کردم و این کیک محشر خانگی، نشسته بود، با نظم و ترتیب.
انقدر حواسم پرت بود که نفهمیدم کیک چطور آمد و رفت. حتی با خودم هم نگفتم ببین! کسی کیک تو را از یاد نبرد!
این حیرت من از کجا آمد؟
ریشهی این تردید کجای زخمهای عاطفی گذشتهی من است که نمیتوانم اعتماد کنم؟ نمیتوانم قمار کنم که برای لحظهای میشود باور کرد. دوست نازنینم، کیک را ویژهی من پخته بود. با یک لایهی توتفرنگی در میانش و اندکی شکلات.
من چقدر به دوستی، همین دوستی بیایمانم که فکر کردم یادش رفته کیک بخرد؟
این هم مکانیزم دفاعی است. برای کمتر آسیب دیدن و شادپشیمان شدن مکرر.
پینوشت
در مکالمه با دوستی، در یک رابطهی انسانی، حمایت گرفتم. برای اولین بار، در آن شکل از بازی، دوستم کنار من ایستاد و قافیه را نباخت.
باور دوباره به انسانها سخت است. خیلی خیلی سخت.