
اصل اول: بخور تا خورده نشی.
یا اینکه بهتره دعوا رو تو شروع نکنی، ولی اگه افتادی وسطش، مطمئن شو مشت آخر رو تو میزنی.
من فقط دارم اونچه شنیدم رو تکرار میکنم. حکمتی که به اسم “قانون بقا” بهم یاد دادند.
غصه کسی رو نخور، ملت شادیاشون رو تقسیم نمیکنن. غصه خودت رو بخور!
شادیات رو به کسی نگو، چشت میزنن. بدبختیاتم نگو، شاد میشن. با کسی مست نکن. رازهات رو نگو. صد تا دوست کمه یه دشمن زیاد.
بازم بگم؟ این مجموعهی بیربط رو همه شنیدیم. من چی کار میخوام بکنم با روابط انسانی و معاشرات اجتماعیم.
خط رو کسی نمیاندازم و سرم به زندگی خودمه. این یعنی دیگران هم کاری بهم ندارن؟ نچ، نه لزومن. ملت هنوز کارت دارن. احتیاج دارن چک کنند ببینند نسبت بهت کجا وایستادن. پس میپرسن:
از تو میپرسند: دیت نمیکنی؟ پسر مسر چه خبر؟ کار گرفتی؟ وکیل داری؟ ماشینت رو عوض نمیکنی؟ سفر نمیری؟ شام چی خوردی؟ با کیا میگردی؟ دوست زیاد داری؟
چرا میپرسند: نیاز دارند وضعیت خودشان را با تو مقایسه کنند. بعد از یک میانگینگیری اولیه، میتوانند خودشان را با تو به راحتی به مرحلهی وزنکشی و تطبیق داشتهها ببرند. در این مرحله، متناسب با احساسات و فرمانهای درونیشان یا احساس خوشبختی میکنند، یا بازندگی. جزییات را به تخیلتان میسپارم.
برنامهی من چیست؟ یک تفنگ عاطفی پر آماده در دست دارم.

اصل دوم: عشق کن گویی فردایی نیست.
مگه هست؟ مگه معلومه؟ کی میگه امروز روز مبادا نیست؟ اصلن معلومه من سه سال، ده سال، چهل سال دیگه باشم یا نه؟ جون آدمیزاد به هیچی بنده. یه نخود میتونه خفهت کنه. پس عشق کن که هیچی از فردا معلوم نیست.
ملت چی تز میدن؟ به فکر آینده باش، خورشید تابنده باش(مال امید بود این یا معین؟ خاطر شریفم نیست)
من میگم فردا معلوم نیست. امروزی هم که شانس و اقبال و پیشونی و دعای خیر والدین و مردم پشتمون بوده و با چهار ستون سالم و یه حداقل سلامت روانی، چشم باز کردیم، باهاس کیفش رو کرد.
برنامهی من، عشق، عشق تا پیروزی. که پیروزی را چیزی نیست جانم به جز زندگی در هر آینه.
سرپایی دلبر، یه فنجون دیگه قهوه بیار، حکمت بعدی رو بگم واست.

اصل سوم: به جهنم!
حواله بدین به جهنم، یا تخمتون یا هر چیز دیگری که قابلیت دریافت و دستهبندی حوالهجات شما رو داره. چرا که نه؟
اصلن این انگشت کشیدهی سوم، که از باقی انگشتهام بلندتره، وظیفهش چیه؟
ارسال لحظات استیصال و درماندگی، به چاه ”چه گهی بخورم، زندگی همین انه”
اگر به یاد بسپاریم که واقعن همینه، زندگی رو میگم. راحتتر میگیریم.
من افق امسالم چطوره؟ استفادهی بهینه از انگشت سوم.
زنده باد سی و دو سالگی و حکمت!