
صبح نشستم دم این باغچهی عشقی دم پنجره. با یه لیوان آب خنک و دو تا دونه یخ. وسط تلفنم دستم خورد و روشنایی و خنکا ریخت کف زمین و حسابی جیگر سرامیکها حال اومد.

همین نقطه. که کلی قصه و مشق و خاکبازی ازش دراومده. پفکرده نشستم دم پنجره، تا قهوه معجزه بکنه. این دو سه پاراگراف اول، حکم گرم کردن قبل از ورزش رو داره. تا ماهیچههای نوشتن با فرکانس تولید محتوا یکی بشن.
بریم سراغ قصه امروز، که دوشنبه است و بعد از دو هفتهای آسونگیری به خویش، وقت بازگشت به دنیای جدیایه.
به پیری فکر کردم. دو هفتهای به پیری فکر میکنم. روزگاری که دیگه خوشگلی جوونی میره، قدرت جسمی جوونی میره و توانایی مغز برای آموختن.
پس الان، فارغ از هر چیزی، باهاس ارزش این قدرت و جون رو دونست. نه؟
مثلن من وقتی دههی بیست زندگیم بودم، میتونستم بیشتر الکل بخورم، کمتر بخوابم، رژیمهای تخیلی بگیرم و با استرس راحتتر خو میگرفتم.
الان، دههی سی، بیشتر ورزش میکنم. برای سلامتی و شاید تمدید زیبایی برای چند سال بیشتر.
در رستورانی نشسته بودیم، رقصندهای به میز بغل دستیمان نزدیک شد و قرش را ریخت. مردی با موهای سفید و کمر خمیده، چند ثانیهای موج حرکت کمر خانم را دنبال کرد و بعد سرش را برد توی نوشیدنی و نگاه به افق.
فکر کردم، اگر به جای من سی و دو ساله، که دنبال اینم ببینم چطور نوشیدنی قویتری بخورم که کمکالری هم باشد، من هشتاد ساله اینجا نشسته بود، چه فکر میکرد و چه میخواست.
الان شاید نگاه تحسینگر مردان جوان را از آن طرف بار دنبال کنم، یا با آهنگ محبوبم قر ریزی بدهم. بعدتر چه میشود؟ چه چیزی جالب خواهد بود؟
فکر کن. همین الان تو را بگذارند در بدن هشتاد سالگیت. با همین فرمان بروی، چه جسم و روحی برایت خواهد ماند؟
فکر کن. اگر دوباره برگردی به همین تن، به همین زمان، چه خواهی کرد؟
من، بیشتر میرقصم. از انسانها توقع نمیکنم و بیشتر یاد میگیرم. برای استراحت و کاناپهنشینی وقت زیاد هست.
پینوشت:
قصهی شب قبل، حکمتهای سه گانهی امسالم را نوشتم. لویال لوندر، یکی از خوانندگان قبلی بلاگ، پرسید تفنگ پر عاطفی چیست؟
تفنگ عاطفی، مجموعهی رفتارها و کلام حمایتگر از وجود شکنندهی خودمان است. وقتی کسی با بیرحمی ما را مسخره میکند، یا با حسد روزمان را آلوده میکند چه باید کرد؟
من فکر میکنم عکسالعمل به مهاجم، مهمترین قدم نیست. اصل حیاتی، مراقبت از خودمان است که وجودمان را ارزشمندتر از آن بدانیم که کسی بخواهد یا بتواند هدفش بگیرد.
من، بچهی آرام و گوشهگیری بودم و کلام زهرآلود دیگران را به جانم میکشیدم. بزرگتر که شدم، یاد گرفتم، وقتی کسی با بیرحمی یا بددلی، با من رفتار میکند، جدیاش نگیرم. رفتار دیگران، ارزشمندی مرا تعریف نمیکند. گر با خویش در صلح باشم، هیچ جنبندهای نمیتواند خطی به جان من بیاندازد.