
حکمت اول
پارسال بهار، قبل این که دسته جمعی بریم زیارت، آهنگهای رمانتیک گوش میدادم و قصههای عاشقانه مینوشتم. فکر میکردم درهای عشق و دوستی به روم باز شده که، خب، نشده بود.
آدمهای گیج، نامطمئن و بیاراده، بدجوری دیگران رو در دردسر میاندازند. در مواجهه با مردانی که تلاش میکنند زنی را متاثر کنند، نکتهی جالبی مشترک است. جلب توجه اولیه، کسب تایید، به باد شدن ایگویشان کمک میکند. قبل از این که فکر کنید یک طرفه به قاضی رفتهام، زنان هم از بازی لذت میبرند و ایگویشان عشق میکند.
تامام اینها را بگذاریم کنار. برسیم به حکمت امشو.
پارسال که آهنگهای عاشقانه گوش میدادم و جوانهی رمانس دلم را بال و پر میدادم، چیز نامطمئنی وجود داشت. مرد جوانی که تلاش میکرد تا ارتباطش را با من عمیقتر کند، به تامام زندگیاش شک داشت. جایی که ایستاده، چیزی که از دنیا میخواست و آنچه از من و خودش میتوانست طلب کند. نه پای ایستادن داشت و نه دل رفتن را.
دست مرا هم گرفت و به این باتلاق نامطمئنی و تردید برد.
من نیستم. آدم شک و تردید. من هم تعللهای خودم را دارمها! میدانم. ولی یک تکلیفروشنی عمومی با خودم و نیازهایم دارم.
مثلن این که میدانم بچه نمیخواهم. میدانم سینما را دوست دارم. با خودم کیف میکنم. گوشت نمیخورم. میدانم که کراش زدن روی رفقا، ره به جای خوبی نمیبرد.
وقتی کسی مرا به تلهی بلاتکلیفی میبرد، میدوم. میروم.
مهر به انسانها یک داستان است و احترام به خویش داستانی دیگر.
من، از خیر موسیقیهای عاشقانه گذاشتم و دوستیام را با کسی که در مورد شکل ارتباطش با من دارد را ادامه ندادم.
این وسط میدانید نقطهی کلیدی چیست؟
تفنگ عاطفی را بیرون بکشی و از وجود لرزان خودت مراقبت کنی. که آن طور که دوست داری، خواسته نشدی. ولی این به معنای “خواستنی نبودن” نخواهد بود.
حکمت دوم
دوستی دیشب میگفت، ما هر کدام شاه/ملکهی زندگی خودمان هستیم. پس چشمهایت را ببند و فکر کن. نه. باور کن تو فرماندهی زندگیت هستی.
وقتی که تاج بر سرت باشد، هیچ نمیخواهی.
حکمت سوم
من، گرسنهام. اگر الان غذا بخورم، پرخوری نخواهم کرد. اگر یک ساعت بگذرد، دوبرابر میخورم. اگر سه ساعت بگذرد تمام یخچال را میجوم.
پس، با خوراک کوچک، وعدههای متعدد، گرسنگیام را کنترل میکنم.
با این مثال دمدستی شروع کردم که بگویم اگر روحت به رنج است، تراپیست ببین. قبل از این که کارت به بیمارستان روانی بکشد.
اگر کسی را دوست داری، بگو، تا قبل از این که به وسواس اندوهزا تبدیل شود.
اگر هم میخواهی، اورا ببوس. به وقت سلام، خداحافظی و فاصله.