
فکر میکنی ما چقدر باید با آدمهای شبیه خودمون معاشرت کنیم؟ کسانی که موزیک مشابه ما گوش میدن، تیکه کلامهای ما را استفاده میکنن و شبیه ما لباس میپوشن.
این تصویر موزیک ویدیویی که دیشب یکی از مهمانانم پلی کرد و من فکر کردم دلم برای رفقایم تنگ شده است.
سالهای طولانی زندگی در وطن، دوستانم شبیه خودم بودند. دایرهی انتخاب آدمهایم بزرگتر بود و میتوانستم در آن واحد سه دوست داشته باشم که پایهی گالریگردی باشند یا بخواهند آخر هفته برویم لواسون.
حالا جامعهی کوچکتری روبروی من است. کسی مرا از ایران نمیشناسد. هیچ کدام از همکلاسیها، همدانشگاهها و رفقایم امریکا نیستند. منم و معاشرین جدید، اکثرن رشتههای فنی و مهندسی.
بخش محشرش را اول بگویم. چیزهای جدید یاد گرفتم از جامعهی علم و دانش. دنیایشان را بهتر فهمیدم و دغدغههایشان را. از آن طرف، دوستانی که از دنیای من سر در بیاورند کم هستند و من در اقلیت.

هعی، روزگار.
ملت مهاجر، از غربت و هجرت بسیار نالیدهاند و قصه گفتهاند.
من غر دارم، یک غر گنده!
من دلم برای کاریزمایی که داشتم تنگ شده. این که حرفم را دوستانم میخواندند، به قول و قرارهایی که با من داشتند، احترام بیشتری میگذاشتند و سلیقهام را بیشتر میپسندیدند.
من غر دارم، یک غر کله گنده!
من از آشنایی با آدمها و ناامیدی بعدش کلافهام. از آزمون و خطای روابط انسانی.
من غر دارم، یک غر ریز!
من دلم برای وقتی تنگ شده که پیشنهاد من برای رستوران و فیلم بعدش، نه تنها پذیرفته میشد، که مورد علاقهی اکیپ رفقایم هم بود.
من احساس انزوا میکنم. اگر تا اینجا را حوصله کردی و خواندی، زنده باد. بگویم فیلم چی ببینیم؟