
همهی ما آرزوهای نرسیده داریم دیگه. درسته؟ از ماشین و خونه و شغل و عشق و سفر بگیر تا جنونهای آنی و رسالتهای معنوی.
من، شهرزاد قصهگو، دو سال است به استندآپ کمدی فکر میکنم. از تصور دریافت اسکار هم خوشحالترم میکند. این که بروم روی سن، به دو زبانی که بلدم، عجایب و نجاست توامانی که در این عمر کوتاه دیدهام را با لایهی طنز بپوشانم و انقلابم را صادر کنم.
من، شهرزاد وطنی، شری مهاجر، در تب استندآپ کمدی بودم و هستم. گهگداری، در جمع رفقای نزدیک، برایشان قصه میگویم.
هر دو ماه یک بار، آخر شب، فکر میکنم صبح بیدار میشوم و در یوتیوب و اینستاگرامام میگویم هی، رفقا! این منم! اومدم قصه بگم!
هنوز نتوانستم به ترسها و موانع ذهنیام مسلط شوم. ولی همانطور که فاصلهی درد زنان در حال زایمان، به هم نزدیکتر میشود، فاصلهی بیقراریهای من برای ابراز زبان طنزآلودم هم، نزدیکتر شده است.
حالا زمان و حوصله و شجاعتم تصمیم نهایی را باید بگیرند. یا جرات میکنم و میبافم. یا رها میکنم.