
وارد خونه شدم، رد پای حضور خودم رو که دیدم، یادم اومد تنها زندگی میکنم. میدونی؟ وقتی برمیگردی و جای هیچی عوض نشده، هیچ بویی کم و زیاد نشده، فنجونها جای قبلیشون هستند، وقتشه یادت بیاد که تو تنها زندگی میکنی.

چی میخوری؟ کی میخوری؟ چقدر از آرزوهای زیست ایدهآلت رو پشت زندگی مشترک توی یک خونه با دیگران قایم کردی؟ اگه کسی نبود این کار رو میکردم، اگه خونهی تکی داشتم اون کار رو میکردم. بیا دلبرم، بیا در گوشت بگم. تو همون کوفتی رو میخوری تو تنهایی که تو خونه مشترک با دگران میخوری. خوشت نیومد از ادبیاتم؟ قرار نیست خوشت بیاد.

کسی جز تو آشغال نمیبره بیرون. تو مسوول چک کردن گاز، قفل در خونه و بازموندن در حیاطی. شب که میخوای بری بخوابی، باهاس حواست باشه کولر رو روی عددی بذاری که دم صبح نه سردت بشه نه گرمت. چون کسی نیست. تویی. تو مسوول همه چیزی. تو تنهایی مسوول همه چیزی.

کسی جز بیحواسیهاس خودت، وسایل رو گم نمیکنه. از کسی نمیشه پرسید، هی، کارت بانکم رو ندیدی؟ قاشق چوبی سالاد رو کدوم کمد گذاشتی؟ میدونی این پنیر مال کیه؟ تویی و تویی و تو.
نادون و دانای قصه هر دوتاش تویی. قضاوت و قاضیای. حکم و حاکمی.

خودتی و خودت. با همراهی خودت. اندازه یه نفر میپزی. اندازه دو نفر میشوری. اندازه ده نفر باهاس به خودت حمایت عاطفی بدی.
مثلن اگه کس دیگهای تو خونه باشه، میتونی یه چیزایی رو بهش بسپاری، ولی، تو تنهایی. کسی نیست.

تنهایی، خفنترین، سختترین و دلچسبترین امریست که تجربه کردم. خلوت و زیست در محضر خویش. چی از این نابتر؟
من انقدر به این خلوت خو گرفتم که از جمع فرار میکنم برگردم به سکوت خانه. جایی که من کنترل صدا، دما، موسیقی، غذا، ساعت خواب و بیداری دستم است.
یک نکتهی فنی کنکوری کوچک این میان مطرح است، به اسم جنون تکنفره.
این حالت، در صورتی اتفاق میافتد که فرد تنها، از فرط انزوا، با کسی جز خودش مراوده نکند و به خلوت خو بگیرد. آن وقت تمام حقوق احقاق نشدهی عاطفی و روحیش را در یک دم، از جان کمجان خودش طلب کند.
من رفتم. من رسیدهام. این انتهای مسیر است. میدانم بیرون زدن آسان نیست. میدانم خانهنشینی هم آسان نیست.
ابد.
میگذرد.