
این منم. خندان و شادان. بی نگرانی و نیاز برای اثبات خودم، برتریام و تواناییام.
ما به شکلهای مختلف توجه جلب میکنیم. با لبخند دلفریب، با بازی کردن نقش قربانی، با آشپزی محشر و کادوی لاکچری.
ما به روشهای گوناگون، تایید میگیریم. اعلام خبر موفقیت، ورود به ارتباط عاطفی و تقسیم شعورمندیمان.
ما، گاه، خودمان را میزنیم به کوچهی علی چپ. جلب توجه میکنیم که نمیدانیم کجا روغن ماشین عوض کنیم، چطور دیت برویم یا برای لاغری چه کنیم.
برای من، من قصهگوی پرحوصله، بخش زیادی از توان معاشرتم، صرف بازیهایی میشود که دوستشان ندارم.
یک نفر در جمع، برای نوازش گرفتن، مشکلی را با دیگران تقسیم میکند. دیگران، برای باد کردن ایگو و داشتن احساس ارزشمندی، منبر میروند و فتوا صادر میکنند. نفر اول، جواب میدهد، آره حق با شماست، ولی...
کسی واقعن راه حل نمیخواهد. میخواهیم دور هم باشیم، دوران خدمت بگذرد!
این بازی از چند دقیقه تا چند سال میتواند طول بکشد.
من مدتهاست بازیهایی که دوست ندارم را دنبال نمیکنم. دوستی به من گفت کمحوصله.
من کمحوصلهام. چون عمر کوتاه است. عبور کنیم برویم مرحلهی بعدی. که با بیشتر خوش بگذرد، یا بیشتر یاد بگیریم.