
هشدار: این قصه برای همه مناسب نیست و اگر نمیخواهید روایت مرا از قتل بابک خرمدین بخوانید، عبور کنید و فردا شب سر بزنید.
تولد سی و دو سالگیم است. اینستاگرام را باز میکنم. خبر کوتاه است و هولناک. بابک خرمدین، توسط والدینش به قتل رسید و تکه تکه شد.
فکر میکنم. بابک را کجا دیدم؟ جشنواره فیلم؟ هیلاج؟ یادم آمد دعوتش کردم و نمایش فیلم برایش گذاشتیم در سالن. یادش دور است برایم. یادم آمد تلفنی باهاش حرف زدم. یادم آمد چشمهایش غمگین بود. یادم آمد مودب بود و همین.
موبایلم را چک کردم و وقتی دیدم شمارهاش را سیو دارم، یخ کردم. انگار مرگ، این جنایت، بوی خون، یک قدمی من است.
زل زدم به شماره تلفن و اسمش. یادم آمد یکی دوباری تلفنی حرف زده بودیم. برای هماهنگی نمایش فیلمها. یادم آمد. یاد دور، یاد دیر.
من در حیرت و سوگام. سوگ انسانیت. سوگ خانواده.
یک نفر را کشتند.
پی نوشت:
ویدیویی منتشر شد که والدین بابک، بستههایی را با آسانسور جابجا میکردند. قطعات بدن فرزندشان را.
ویدیو، چیز عجیبی نیست. یک مرد و زن مسن، در آسانسور. زن دستش را نگه میدارد که در آسانسور بسته نشود. مرد طوری در آسانسور میایستد انگار پلاستیک زبالهی مهمانی عیددیدنی نوههایش را پایین میبرد.
هولناک است. از خود جنایت هولناکتر.
خونسردی دو قاتل، در جابجایی قطعات بدن انسانی دیگر. که از قضا فرزندشان است.