
رفتیم به استقبال سرزمین سی و دو سالهها. موبایلم به آغوش اجتماع بازگشت و خودم به دل اهل بیت.
این عکس قرتی که میبینید، اندکی پس از تاریکی و قطع ناگهانی لامپها در حیاط است. ناغافل یکی از چراغها سوخت و یک رشته لامپ رفت که رفت. ما هم به خودمان آمدیم و در میانهی مهمانی، ریسهی نورهای سالم را سر هم کردیم. لحظهای قبل از آویزان کردن نورها، من این عکس را گرفتم.
این سومین تولد من است که این پیراهن را میپوشم. هر سه تولد را در امریکا بودم و هر سال، به همین پیراهن پناه بردهام.
حجم قصهای که در ذهنم میگذرد و ناتوانیام در ابراز، جدال ناعادلانهای است.
القصه کوتاه که عمر گران میگذرد جانکم.
امسال، بدون حضور هیچ اسم و رویا و وسواسی به معشوق، دوست، پارتنر احتمالی، شمعام را فوت کرد. این اولین سالی نیست که تولدم را مجرد جشن میگیرم. این اولین بار است که تولدم را بدون حسرت و انتظار حضور شهریارانهی کسی، میگذرانم. سبکم. مثل یک پر ریزه میزه.
امسال کلاه بوقی گذاشتم و بادکنک باد کردم. صورتم را کیکی کردند و موقع بریدن کیک آهنگ سلام سوگند را درخواست کردم.
همین است. شناختن خودن. شناختن آنچه به شادی میآوردمان و آنچه سلیقهی ماست.
حرف و کلام ناگفته زیاد دارم. برمیگردم.