
اولین بارم نیست میپیچم به بازی. میدونی چی میگم؟
همین که یهو برم خودمو و خودت و همهمون رو چال کنم تو کمد جارختخوابیای چیزی.
همهی اینها یک طرف، بریم سراغ یه هفته قصهی بیلنخورده.
ما چرا سفر میریم؟ چرا از این حاشیهی امن تخمیمون میزنیم بیرون؟ که چی رو پشت سر بذاریم؟ که چی رو پیدا کنیم؟
دنبال حواسپرتیایم؟ هیجان؟ استراحت؟
حقیقتن گور بابای همهشون. وقتی برمیگردی خونه. نه که خونه بد باشهها، نه! خونه عشقه. خونه گرمه. خونه امنه.
وقتی برمیگردی خونه، یعنی پارتی تموم شد. بپر بالا و پایین و بیمراعاتی سیگار کشیدن و دیرخوابیدن و مشق نصفه نوشتن تموم شده!
گیرم اینه که تا دیروقت بیدار واستم سیگار بکشم مشق ننویسم؟ نه عزیز جان. هیچ کدوم.
گیرم اون چند ساعت مرحلهی گذار بازگشته. مثل وقتی که...
بازم مثال بزنم؟
نچ!
نوبت اعترافه! من، در محضر خدای افسانهگو، اعتراف میکنم، که هیچ نمیدانم. نه از خودم، نه از جهان، نه اینکه چرا اصلن باید سفر رفت یا از سفر برگشت.
شاید من از یک جا ماندن میترسم.
دوست دارم بروم.
بروم تا دورترین جا. جایی که همین چهار تا رفیق هم نباشند و زبانشان هم نفهمم و بیش از هر وقت دیگری، مثل یک هستهی خرما در مراسم ختم، از دل اندوه بروم.