
آخرین تصویر دیده شده از دادهگر در نیویورک. از موزهی مت، کلاه خریدم و همونجا گذاشتم سرم. اوف! عاشقش شدم.
من دو روز تو جاده، شرق آمریکا روندم و از دل جنوب، مرکز فلوریدا، تنهایی رانندگی کردم تا نیویورک. ۱۷ ساعت مسیر رو در دو روز تقسیم کردم و با قهوه و موزیک و فیلمبرداری رسیدم اینجا.

فکر کردم. خیلی. که کجا ظرفیتهای تخیل ما، اجازهی رسیدن به رویاها را گروگان میگیرد! میتوانم در آن واحد، هم سالم باشم، هم خوشبخت، هم خوشحال.
حالا، برسیم به قصهها.
نیویورک را دوست دارم. چشمام از تماشای تنوع انسانها کیفور است. هنر بیشتر میبینم و معماری را دوست دارم.
شلوغ است؟ بله. جنوب خلوتتر است. انگار بیشتر جاها، دیزنیلند و لوناپارک است از شلوغی.

مترو سوار شدم، تاکسی، پیادهرویهای طولانی و ترافیک و بوق.

قصه که کوتاه شد. کلمات خودشان قطار نمیشوند. حجم دریافتی بصری و حسیام بالا بوده و تبدیلشان به کلام…چه میدانم.