
وقتی توی جاده، به توقف فکر کردم، میخواستم همهی چیزهایی که توی دلم بود و در مسیر روندن بین ماشینها و درختها یاد گرفتم رو تعریف کنم.
حالا کجام؟ یه هتل وسط راه خونهام. نگم چقدر روندم و چند مایل و چند تا استیت. ایناش دیگه مهم نیست. بذار بهت حقیقت رو بگم دلبر
من هر وقت در جادهی جدیدی هستم، چیز جدیدی رو راجع به خودم میفهمم. به هم خوردن پترن معمول زندگیم، محتوای بصری و آدمهای همیشگی، مثل یه شوکر بزرگ، همه چیز رو آشوب میکنه. مثل یه بیل گنده میره وسط احساسات و شخم و شخم!

چیزهایی هست که نمیدانی. مثل این که امروز، فکر کردم، به هیچ چیز و هیچ کس وصل نیستم. شبیه رهاییه نه؟ آزادی؟ سبکبالی؟
آره. ولی یه چیز دیگه هم این وسط جاریه. وقتی تو بشی یه بادبادک، خیلی سبک، وقتی نخت پاره میشه، میری.
امروز صبح. داشتم میروندم. هوا محشر بود و خودم هیجانزده و امیدوار. یه لحظه دیدم! اوه! نقشهم نمیخونه و اینترنت یاری نمیده. من وسط جادهی جدیدیم و میدونم میخوام برم دیدن دخترعمویی که ده ساله ندیدمش، یه شهری شمال غربی جایی که بودم. لازم نیست ناخدا باشی که بدونی کدوم اتوبان رو باید بگیری تا وقتی جیپیاسات برمیگرده.
خلاصه که میروندم و هی هوا شدم. انقدر که ترسیدم. دخترعموم رو بعد از ده سال، بی هیچ قرار قبلی دیدم. بعدتر بیشتر از امروز و ملاقاتش میگم.
فقط اینکه غریب بود. دیدن کسی که من و خونوادم رو میشناسه و همخونیم! زندگی اینجا، خلوت سه ساله، صمیمیت رو برام دور کرده.

قبل بیهوش شدنم بگم و برم.
میدونی من بچه کوهم؟ میدونی من عاشق گردو و آلبالو چیدنم؟ میدونی مامانم از درخت زردآلوی همسنام عکس فرستاده؟

میدونی شسلی چند وقته کسی رو بغل نکرده؟