
رسیدم در خونه. بعد از هزار ساعت رانندگی. چی رسیده؟ بسته از ایرون.
با قلب تپنده و لبهای لرزون جعبه رو باز کردم و با هر تیکه اشک ریختم.
چرا؟ چون دستخط مامان و بابا و مادرجون رو دیدم. دست خط بابا رو اول نشناختم. مگه آدمیزاد چقدر جون داره که هی یادش بره و هی یادش بیاد؟

قوطی گل سرخ، در میانهی راه باز شده بود و تمام جعبهی پستیام پر از گل سرخ بود. آدمیزاد مگه چقدر جون داره در بسته رو وا کنه و لای هر برگ کتابش یه گل سرخ باشه؟

بذار بهت اینطوری بگم. انقدر اشک ریختم که یه حوله آوردم دماغم رو بگیرم و باقی قصه رو بگم.
باز کردم، بو کردم و دلتنگی. پر از هیجان و عشق بود این بسته.
تا رسیدم به این:

فکر کن. جعبه را باز کنی و ببینی رفقای قدیمی برایت پیشاپیش تصویر اسکار به دستت را امضا کردهاند.
هنوز در این جعبه شگفتیهای بسیار است. من، که تازه راه را تمام کرده بودم، میخواستم با یک دوش و شستن لباسها، به زندگی معمول برگردم. الان ولی پاهایم از زمین کنده شد. کاش ته این جعبه چهار تا بغل و ماچ هم برایم گذاشته بودند.
هی هی هی. روزگار. چقدر تو باحالی که هر چیزی ازت خواستم دادی. اگرم ندادی من نمیدونستم چطور بخوام.
آدمیزاد خیلی جون داره. خیلی.