ویرگول
ورودثبت نام
شهرزاد قصه‌گو
شهرزاد قصه‌گومن شهرزاد هستم. قصه گفتن را خوب بلدم. فیلم می‌سازم، عکس می‌گیرم و هزار و یک شب روایت می‌کنم. در حاشیه کوه الوند، همدان، محله‌ی جوادیه بزرگ شدم. الان ساکن شهری کوهستانی در قلب غرب وحشی هستم.
شهرزاد قصه‌گو
شهرزاد قصه‌گو
خواندن ۲ دقیقه·۵ سال پیش

شب سیصد و هفتاد و هشتم یا خونه‌زندگی

داده‌گر از آن چه در آینه می‌بینید، نگران‌تر است.

خانه و هم‌خانه.

تقسیم کردن فضا با کسی که رابطه‌ی عاطفی و نزدیکی‌ای نداری، غریب است.

یک روز کلید دوم را می‌دهی دست یک نفر دیگر، خانه را با هم تقسیم می‌کنید. قواعد بازی مشخص است و هم‌بازی‌ها سعی می‌کنند در تقسیم فضای مشترک بکوشند.

بیست روز دیگر تا قرارداد جدید خانه مانده و من هنوز مرددم که هم‌خانه‌ی جدید می‌خواهم یا ترجیحم این است که اتاق دیگر خانه را بکنم دفتر کار. پریشب از سر کار آمدم و شبانه جای چند تابلو را عوض کردم و با صدای بلند گفتم، من می‌خواهم امسال تنها باشم و در آن اتاق پیش‌تولید فیلم‌ام را شروع کنم.

امروز یادم آمد که دیگر قرار نیست شبانه‌روز در خانه باشیم. دانشگاه از یک ماه دیگر شروع می‌شود و زندگی به جریان معمول در می‌آید. پس دیگر خبری از ویدیوکال‌های طولانی و خانه‌نشینی بی‌انتها نیست. تبدیل آن اتاق به فضای کار، مرا موظف می‌کند که به جای کتابخانه و کافه، بروم در اتاق پناه بگیرم و در این حباب ایزوله قایم شوم.

به کووید غر بزنم؟ که ما را کرد مرغ خانگی یا طبع اینرسی طلب انسان؟

از جابجایی تابلوها یک درس بزرگ گرفتم. تصمیمات گیج‌کننده را می‌شود با این روش رسیدگی کرد.

”فکر این که اگه این کار رو بکنم خیلی خوشحال می‌شم” رو تبدیل کرد به شکلی از تلقین بدست آوردن آن شرایط.

من، تابلوها را جابجا کردم و به عنوان تنها ذی‌النفع دکوراسیون جدید، در خانه چرخ زدم. در اتاقی که می‌خواهم بکنم آفیس دور زدم. می‌خواهمش؟ شاید!

چند سال پیش رفتم پاریس. در خیابان شانزه‌لیزه وارد فروشگاه مجلل محشری شدم که خرید کردن در آنجا، با بودجه‌ و استایل سفر کوله‌پشتی، عقلانی نبود. موقع ورود، سبد فلزی فسقلی‌ای با پارچه‌ی قرمز با توپ‌های سفید دستم دادند. خوشگلی سبد، برای وسوسه‌ی خرید کافی بود. چه برسد به بوهای خنک عطرها و لبخندهای کارکنان قشنگ و زبان فرانسوی دلبرشان.

در فروشگاه چرخیدم و هرچه دوست داشتم در سبد گذاشتم. با فکر این که اگر این‌ها را داشتم خوشحال‌تر بودم. بعد از یک چرخ کامل، سبد را گذاشتم و بیرون زدم. دلم اما از مانور خرید در شانزه‌لیزه باز شد!

خیلی از تصمیمات که به نظر محشر، شادی‌آور و حلال مشکلاتند، ذاتن نیازهایمان را تامین نمی‌کنند. گاه ذهن ماست که فرمان می‌دهد من اینطوری خوشبخت‌ترم! اگر این اتفاق بیافتد من خوشبختم. از آن جا که مانع شادمانی را، نداشتن آن چیز بخصوص می‌دانیم، له‌له زنان، دست به هر عملی می‌زنیم تا شادمانی‌مان را پس بگیریم. این همیشه درست نیست.

این هیچ وقت درست نیست. هیچ چیز مانع شادی نیست. حتی شما دوست عزیز!


هزار و یک شبشهرزاد قصه گو
۱۱
۳
شهرزاد قصه‌گو
شهرزاد قصه‌گو
من شهرزاد هستم. قصه گفتن را خوب بلدم. فیلم می‌سازم، عکس می‌گیرم و هزار و یک شب روایت می‌کنم. در حاشیه کوه الوند، همدان، محله‌ی جوادیه بزرگ شدم. الان ساکن شهری کوهستانی در قلب غرب وحشی هستم.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید