
میدونی رسیدم خونه. خالی بودم. خالی خالی خال خالی.
برگشتم سر صحنه امروز. با گروهی که هیچ کدوم رو نمیشناختم. آدمیزاد، قربونش برم، همه چی رو یاد میگیره. مثلن دادهگر، وقتی بچه بود، خجالت میکشید و وحشت میکرد بره جای غریبه! تا نوجوونیاش. فکر میکرد هیچ وقت عوض نمیشه!
حالا چی؟ صبح تا لحظهای که کارگردان رو واسه بار اول دم در لوکیشن دیدم، به این که جمع غریب الغرباست، فکر نکرده بودم. حتی تا لحظهای که قبل از گرفتن پلان اول، دور هم جمع شدیم و زبون ریختم و جوک گفتم.
آدمیزاد چیه؟ رنگ عوض میکنه. خودش هم نمیفهمه.
خالیام. از لذات دنیوی. خودم خندهم گرفت از این ترکیب. من دو سالی هست گوشت قرمز و مرغ نمیخورم. از دنیای گوشت، ماهی و میگو میخوردم هر چند ماه یک بار، که اون هم ترک عادت شد. شکلات و چیپس و نوشابه نمیخورم. قهوه واسم مونده، پنیر گودا و انگور. همون نون و نمک علی!
پس سبد غذاییام خیلی خلوته. الکل هم کیف نمیده. همینطور پیتزا. هضمشون نمیتونم بکنم.
از معاشرات انسانی هم نگم. که موندم خودم و تک گوجه فرنگی حیاط و سه چهار نفری که هنوز باهاشون حرف میزنم. پس مهمونی، خالهبازی و شبنشینی هم تعطیله. اون چرا؟ چون حوصله معاشرت ندارم.
حالا همینطور که قیچی دست گرفتم درو میکنم، این وسطها، دلم غنج میره واسه پر کردن این خلوتی. دلم هم نمیاد با چیزهای بیمورد پرش کنم.
این تا اینجای قصه. بریم جواهر ماجرا رو بگم.
از قشنگیایی شغل ما اهل سینما، ملاقات آدمهاست. سر هر پروژه با ده بیست نفر آدم رندوم دمخور میشیم. روزی نه تا یازده ساعت، به مدت سه هفته الی یه ماه، با هم وقت میگذرونیم. روزهای اول، شروع میکنیم به حرف زدن با سرعت بالا، ولوم پایین، هایلایتهای زندگی به هم میدیم. اینجا، از درصد بکگراندهای ژنتیکشون میگن. انقدر آلمانی، انقدر روسی انقدر لبنانی. دانشگاهامون رو به هم معرفی میکنیم. از خونواده میگیم. جوک مشترک مییابیم.
از سامی بیشتر مینویسم. سامی، زن سی و هفت سالهی سفید پوست، قصهی مرگ شوهرش سه سال پیش رو گفت. اون ور داشتن پلان میچیدن و این طرف سامی با سرعت قصهی روزهای دیالیز شوهرش رو گفت. این که روزهای آخر خودش بهش خبر داده که داره میمیره! همسن من بوده که شوهرش میمیره. اینجای قصه، بعد از چهار ساعت آشنایی، گریهم گرفت و اشکهام راه افتاد. حکایتش تموم نشده بود که سکوت دادند و گفتند آماده گرفتن پلانیم.
اینم از قواعد صحنه ماست. این که وقتی میگن سکوت، همه میریم تو اغما! با کات، برمیگردیم سر حرفامون. منم واسه شنیدن قصهی سامی، سه دقیقه اشکهام رو نگه داشتم.
سامی، با موهای خاکستری و آبی، کانورس صورتی و چشمهای عسلی، از مذهب گفت. منم واسش از کتب آسمانی بافتم. سامی گفت جادوگر سبزه و جادوی سبز میکنه. گفت یه تیکه از استخون جمجمه شوهرش، تامی، را نگه داشته. تامی نقاش درجه یکی بوده و تو پنجاه سالگی عمرش رو میده به شما.
سامی بخشی از خاکستر جسد تامی رو، در دیرنی لند، پای یه نخل ریخته. سامی به خودش افتخار میکنه که بقایای خاکستر تامی رو در بستههای کوچولو اینور اونور میبره و پخش میکنه.
میبینی جیگر،
این زندگی منه! خالی رفتم از خونهام بیرون. بعد از نیم ساعت رانندگی و باز کردن در یک خونه، رفتم در دنیایی دیگر. جایی که توش سامی میخواد جمجمهی تامی رو با بقایای رنگ قرمزی که شبیه خونه نقاشی کنه و تنها دلیلی که نمیاندازتش به عنوان گرنبند، اینه که به نامزد کنونیش که استرالیاست احترام میذاره!
دنیایی که توش مادر بازیگر جوونمون، هیلاری، اصالتن خاورمیانهایه و بعد از نیم ساعتی گلبازی ایستاده دم کانتر آشپزخونه، بهم گفت که خوشحاله من رو میبینه و موقع خداحافظی بغلم کرد و گفت خدافظ خواهر!
من خالیام. خالی رفتم، خالی اومدم. هر چقدر هم بگی، این قصهها جای هیچی رو نمیگیره.