
با استانداردهای قرتیگری عکس و مدلینگ، این عکس ردشده است.
چند تا لباس روی هم پوشیدم.یه لنگهی جورابم برعکسه و صورتم از دو روز رانندگی و بدخوابی پفآلود.
من عکاسم. یعنی آدمها، مناظر و لحظات زیادی رو تماشا و ثبت کردم. من عکسهای قشنگ قرتی از سفرها، مهمونیها و مراسم ندارم.
به دوربین و لنز و کمپوزیسیون دیگران هم خیلی امیدی ندارم. پس منم و مجموعهای عکس محشر از دیگران.
وقتی هزار و یک شب رو شروع کردم و در این یک سال ادامه دادم، فکر نمیکردم زندگی اینجوری بچرخه. البته بلاگ هم اگه نبود، باز هم زندگیها میچرخید و عوض میشد.
در این یک سال، چند باری، دلم به ریزه و غیر ریزه، برای دیگری تپیده. لغات و کلماتم را به دقت انتخاب میکردم که اگر روز گذرش افتاد، قلبش به ضربان بیفتد که اوه! شاید با من حرف میزنه. حقیقتن از این فن، خیلی استفاده نکردم و نخواهم کرد. خیلی افسرده و منفعله!
الان که یک سالگی وبلاگ تمام شد، بیا مرور کنیم. خودمان را. چه خواستیم و کجاییم. چه میخواهیم؟
من در این یک سال، تمرکزم به سفر بوده و بقا! سال قرنطینه! الان که درها باز شده، باید رفت.

عکسها و فیلمها در دوربینهایم ماندهاند در انتظار بکآپ. ایدههای فیلمنامهام همینطور. کالریهای اضافه، بدهیها و چالهها. بوسهها، قرارها و هدیهها.
امروز اینستاگرامام را بیل اندکی زدم. بخش زیادی از پستهایم را آرشیو کردم. منی که دههی بیست را به عشق و کلک و ماجرا گذراندم، برایت پندی دارم: آدمی وقتی میرسه سی، فکر میکنه بیس سالگیش خر بود، ولی ما همیشه از تجربه زندگی عقبیم و اگر خود قبلیمون رو بررسی کنیم، خندهداریم. البته که چهل سالگی هم لابد اینا رو میخونم و به جهلام میخندم. هر چند که خیلی هم مهم نیست.

اینم یکی از نقاشیهای محبوب من از روتکو است. در میانهی عبورم از کنار تابلو، در موزه گرفتم. من در دههی بیست عاشق این نقاشی روتکو بودم و مدت طولانی بکگراند لپتاپم بود.

از کنار نقاشی که در موزه رد شدم، بیست سالگیام یادم آمد. چقدر روزهایی که زندگی میکنم با تصوراتم فاصله دارد.
میفرمان که: بیتردید آنچه میشویم که تصور میکنیم. شکی در این بخشاش نیست. یه تبصره اضافه کنم که محدودیت تخیل ما، ممکن است تصویر طلایی تراشخوردهای از خودمان بروز ندهد. پس، برای مطلوبترین نسخه از خودمان هدف بگیریم، تا جهان اطراف هم چهار تا قلم نعمت و موهبتی که عقل ناقصمان، در لیست آرزوها نشمارد را، به ما اعطا کند.
با تشکر از دو خوانندهی نازنین، لویال لاوندر و هایزنبرگ کبیر. دیدن پیام اسم شما، معمولن اولین چیزی است که نوشتن و روزم را با آن آغاز میکنم.