
بهار آمد و شمشادها جوان شدهاند. ما هم نوروزمان را تنگ دل آیس و ماهی جشن گرفتیم.
هوا خوب است، هوای شکوفه و بهار پر اطوار شمال.
هزار راه آمدم و بهار، راه آمد تا همین دم، همین آینه.
برویم سراغ قصهی امشو
13563 قدم.
خیابانها دیگر جدید نیستند، آنقدر هم آشنا نیستند که چشمبسته بروم تا لب آب.
این شهر، میانهی همه چیز ایستاده و حالا که تمام قد، بهار را به رقص آورده، چیزی در من بیدار نمیکند. مثل یک جام شراب که نه میشود سر کشیدش و نه برای میخواره، انگور جدید است.
هر شب که شهریار، سر به دامان شهرزاد گذاشت، قصه همان بود، شراب همان و بهار همان.
کدامشان سرمست افسانه شدند؟